Ποιος φταίει....?

Σε απάντηση στο άρθρο του naftilos.blogspot.com για την έκθεση ενός μαθητή.

Συμφωνώ με την υποκρισία του θέματος της έκθεσης. Συμφωνώ και με της εύκολες παγίδες που θα μπορούσε να κάνει κάποιος, αναμενόμενες και ίσως αναγκαίες για να πάρεις το 20 σε αυτό το μάθημα. Συγχαρητήρια επίσης και στον μαθητή που με θάρρος έγραψε αυτά που πίστευε. Αυτό θα έπρεπε να επιβραβεύεται. Έχω όμως κάποιες ενστάσεις σε σχέση με το ύφος και αρκετές από τις κατηγορίες που διατυπώνονται. Δεν επιρρίπτω ευθύνες στο συγγραφέα, απλά ανησυχώ για αυτά στα οποία τους διαπαιδαγωγούμε σαν δάσκαλοι τους.

Δυστυχώς παρατηρώ πως μαθαίνουμε σε αυτή την γενιά, ότι δεν έχει καμία ευθύνη. Πάντα φταίνε τα εύκολα εξιλαστήρια θύματα, το κράτος, η κοινωνία, το σύστημα. Παρέλαβαν χάος και δεν φταίνε.

Έχουμε θεοποιήσει την απαξίωση και έλλειψη προσπάθειας απαντώντας σε κάθε πρόβλημα με τον ίδιο τρόπο: "Εσείς το χαλάσατε, εσείς και να το φτιάξετε". Η υπομονή δεν είναι πλέον αρετή. Τους οδηγούμε απλά σε μια στείρα αντίδραση, χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα. Φτιάξαμε μια νέα θρησκεία, με θεό της την απαξίωση και προφήτη τον Αλέξη.

ΚΡΙΜΑ!!!

'Ετσι δεν βοηθάμε νέα μυαλά που μπορούν να πετύχουν πολλά στην ζωή τους. Να προσπαθήσουν, να γίνουν δυνατοί, ικανοί και μετά να αλλάξουν την κοινωνία προς το όραμα τους. Το όραμα τους όμως είναι ασαφές. Είναι μια "άλλη" κοινωνία, απλά και μόνο διαφορετική απ' την συγκεκριμένη. Και τους βοηθάμε να το κάνουν πιο ασαφές. Τους βοηθάμε και τους δίνουμε τα όπλα να αντιδρούν και όχι να σκέφτονται, σαν καλοεκπαιδευμένοι κομμάντο σε πεδίο μάχης.

Υπάρχει λόγος που το κάνουμε αυτό. Είμαστε τις γενιάς του super-fast και της βλακείας του New Age. Ότι ζούμε σε ένα φιλικό σύμπαν όπου όλα μπορούν να συμβούν αρκεί να το θέλεις αρκετά. Δεν μάθαμε να περιμένουμε και να προσπαθούμε για αυτά που θέλουμε, απλά περιμένουμε τους από μηχανής θεούς μας, να δώσουν την λύση στο δράμα μας. Οι θεοί όμως μας εγκατέλειψαν και μείναμε άδειοι όπως ακριβώς ξεκινήσαμε. Δεν μάθαμε να προσπαθούμε αλλά μάθαμε να ελπίζουμε. Δεν μάθαμε να χάνουμε αλλά θέλουμε η ζωή απλά να ξεδιπλωθεί και να υποκλιθεί μπροστά μας.

Απογοητευτήκαμε και την απογοήτευση την περνάμε στα νέα παιδιά. Τους μεταδίδουμε τις ίδιες ανοησίες, δεν τους μαθαίνουμε να σκέφτονται, εκμεταλλευόμαστε την ζωντάνια τους και εξαντλούμε την ενέργεια τους προσπαθώντας να εκπληρώσουμε τα όνειρά μας. Τους εκμεταλλευόμαστε δείχνοντας τους ψεύτικα είδωλα να πιστέψουν, ήρωες της δεκάρας, για μικροπολιτικούς συμφεροντολογικούς και τηλεοπτικούς λόγους. Την επανάσταση μας θα την κάνουν αυτά.

Το θλιβερό είναι πως και αυτά δεν εξετάζουν, δεν στοχάζονται, ονειροπολούν αλλά δεν ονειρεύονται Αναπαράγουν τις καταστάσεις που υπάρχουν μέσα στο σπίτι τους και στην ζωή τους. Μισούν το σύστημα και συγχρόνως μέσα στην άγνοια τους το εξυπηρετούν. Λυπάμαι γιατί βλέπω λόγω του επαγγέλματος μου ελάχιστα παιδιά να σκέφτονται και άπειρα να μηρυκάζουν.

Η εξέλιξη θέλει τον χρόνο της. Θέλει προσπάθεια και διαφοροποίηση. Όπως και στην φύση έτσι και στην κοινωνία. Τα πράγματα δεν θα συμβούν αυτόματα από την μια στιγμή στην άλλη, αλλά μέσα από διαρκή προσπάθεια, αποτυχία, σκέψη και ξανά προσπάθεια. Αυτό πρέπει να είναι το σύνθημα όλων, πόσο μάλλον των νέων που θα κληρονομήσουν τον κόσμο και με την σειρά τους θα πρέπει αν είναι ικανοί να τον παραδώσουν καλύτερο. Εκεί θα φανεί η διαφορά.

Αν όμως αναλωθούν στο να γκρινιάζουν για τον κόσμο που τους παραδώσαμε, τότε φοβάμαι να φανταστώ τον κόσμο που θα παραδώσουν. Ας μην ξεχνάμε πως και εμεις κάτι πετύχαμε. Ας πούμε, στον χώρο του σχολείου, προχωρήσαμε απ' τα δασκαλοκεντρικά σχολεία και την ιδέα του καθηγητή αυθεντία, την σχολική ποδιά, στην σημερινή "ασυδοσία" (πηγαίναμε για την πραγματική δημοκρατία αλλά κάπου το χάσαμε. Θα επανέρθει.) Τα βιβλία που είναι κακογραμμένα είναι πολύ πιο φιλικά σε σύγκριση με τα βιβλία των γονιών μας. Θα γίνουν και αυτά καλύτερα.

Όλα θα γίνουν καλύτερα, σιγά σιγά, με υπομονή και πολύ προσπάθεια, νέες ιδέες, από νέα μυαλά. Θα πρέπει πρώτα απ' όλα όμως, να γίνουμε οι ίδιοι ικανοί για να αποκτήσουμε αυτά που θέλουμε. Δεν ελπίζω, είμαι σίγουρος γι' αυτό που λέω και το προσπαθώ κάθε μέρα.

To Bebook και οι "προφήτες" του τέλους....

Φέτος περίμενα με αρκετή αγωνία την έκθεση βιβλίου της Θεσσαλονίκης. Όχι γιατί πίστευα πως θα ήταν κάτι το διαφορετικό από την περσινή μετριότητα. Ο λόγος ήταν ότι θα έβλεπα και θα έπιανα για πρώτη φορά στα χέρια μου ένα ηλεκτρονικό αναγνώστη. Το Bebook.

Εντάξει θα πείτε, άλλο ένα χαζό gadget. Όχι ακριβώς. Είναι σημαντικό.

Γνωρίζω ότι υπάρχει εδώ και αρκετό καιρό. Στην Ευρώπη είναι ο βασικός παίκτης στις συσκευές ανάγνωσης, ενώ στην Αμερική υπάρχει και το Amazon Kindle το οποίο σημειώνει πολύ καλές πωλήσεις.

Η αγωνία μου ήταν να το δω από κοντά και να δω αν όντως είναι τόσο ευανάγνωστο όσο λένε. Στην πορεία είχα δοκιμάσει την ανάγνωση απ' την οθόνη του υπολογιστή μέχρι και απ' το απλό Nokia κινητό μου. Τo αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό, κυρίως για την ανάγνωση βιβλίων. Η λαμπρότητα της οθόνης είναι κουραστική και σε χώρο με δυνατό φωτισμό η ανάγνωση είναι αδύνατη.

Το βρήκα στο πρώτο περίπτερο της έκθεσης. Μικρό, ελαφρύ, πλαστικό και μέσα σε μια δερμάτινη θήκη. Το ζητάω για να το δοκιμάσω και μένω άφωνος. Ήταν σαν να έβλεπα μια
κανονική σελίδα βιβλίου μπροστά μου. Κανένα απολύτως πρόβλημα, υψηλή καθαρότητα στις γραμματοσειρές και καθόλου αντανακλάσεις. Πατάω να αλλάξω μερικές σελίδες και συνεχίζω να μην το πιστεύω ότι είναι τόσο κοντά στο αυθεντικό βιβλίο. Το μόνο που έλειπε είναι ο ήχος της σελίδα που γυρνάει και η δυνατότητα να τσαλακώσεις την άκρη της σελίδας που σταμάτησες να διαβάζεις (λεπτομέρειες). Μαζεύω ήδη λεφτά για την απόκτηση του.

Τον τελευταίο καιρό βλέπω πάρα πολλά άρθρα για το Bebook σε έντυπα. Ίσως επειδή το έχω στο μυαλό μου και λειτουργεί η επιλεκτική προσοχή, ή γιατί ο εισαγωγέας του αποφάσισε να το προωθήσει όσο το δυνατόν καλύτερα... δεν έχει σημασία. Όλα όμως τα άρθρα συνοδεύονται απ' το ανούσια και φετιχιστικό σχόλιο "το τέλος των βιβλίων πλησιάζει..." ή κάποια παραλλαγή του. Όλο και κάποιος συγγραφέας, εκδότης, "διανοούμενος" θα πει την άποψη του και θα απάντηση στην πεζή ερώτηση... "πιστεύετε ότι αυτό θα σημάνει το τέλος των βιβλίων;"

Μου έρχονται μνήμες απ' την εποχή του cd, του dvd και του mp3, αλλά και από διάφορα που έχω διαβάσει όπως για το πως η φωτογραφία θα σήμαινε το τέλος της ζωγραφικής, ή ότι το γραμμόφωνο θα είναι το τέλος των συναυλιών. Σκέφτομαι αν είμαστε όντως τόσο εξαρτημένοι απ' τα αντανακλαστικά μας που πάντα πρέπει να αντιμετωπίζουμε την έλευση κάτι καινούριου σαν την καταστροφή κάτι παλιού.

"Μα δεν μυρίζει χαρτί", "αν δεν έχεις την αίσθηση του χαρτιού στα χέρια σου δεν είναι βιβλίο". Φράσεις εντελώς ανούσιες.

Πόσες φορές έχουμε στα αλήθεια έρθει σε επαφή με μια ωραία έκδοση βιβλίου, με καλό και βαρύ χαρτί, δέσιμο, εξώφυλλο και σελίδες με ωραία τυπογραφικά στοιχεία που συντελούν το ίδιο το βιβλίο να είναι τέχνη, ανεξάρτητα απ' το περιεχόμενο του. Όσοι έχουν έρθει σε επαφή με τέτοιου είδους βιβλία, γνωρίζουν ότι είναι πρόκληση στης αισθήσεις. Η μυρωδιά του, η αφή του... όλες οι αισθήσεις λειτουργούν απ' την στιγμή που το ανοίγεις. Κάθε αναγνώστης του επικοινωνεί με τους προηγούμενους και αφήνει κάτι για τους επόμενους (αυτό και αν είναι φετιχιστικό σχόλιο ενός στερημένου βιβλιόφιλου).

Τώρα υπάρχουν μόνο φτηνές εκδόσεις με χλωριωμένο χαρτί, δέσιμο με κόλλα, τυλιγμένες με ένα γραφιστικά αδιάφορο εξώφυλλό. Ανοίγεις το βιβλίο και αντί για την γλυκιά μυρωδιά του ξύλου σε χτυπάει η μπόχα του λευκαντικού. Το δέσιμο εύχεσαι να κρατήσει μέχρι να το τελειώσεις. Αυτή είναι η αίσθηση του βιβλίου;Αυτό είναι που θα μου λείψει; Σας το χαρίζω.

Ούτε οι ηλεκτρονικές συσκευές θα εξάψουν τις αισθήσεις μας. Ο σκοπός τους είναι να μας φέρουν σε επαφή με ένα νέο τρόπο ανάγνωσης. Το βιβλίο χωρίς την τέχνη της τυπογραφίας και αποκλειστικά ώς περιεχόμενο. Το βιβλίο σαν data.

Μπορούμε να έχουμε πολλά βιβλία μαζί μας, να διαβάζουμε οπουδήποτε και να τα προμηθευόμαστε φθηνότερα και αμέσως. Στις ηλεκτρονικές εκδόσεις μπορούμε να βρούμε βιβλία εξαντλημένα, που ο εκδότης τους δεν τα ξαναεκδίδει. Μέσα σε μια συσκευή με το μέγεθος και το βάρος ενός βιβλίου χωράει μια βιβλιοθήκη. Η εναλλαγή μεταξύ των βιβλίων θα είναι αυτόματη και η μεταφορά τους απλή. Θα μπορούσε στις συζητήσεις να γίνεται άμεση αναφορά στο ίδιο το βιβλίο. Σκεφτείτε να έχουμε μαζί μας όλα τα βιβλία του αγαπημένου μας συγγραφέα, ή τα αγαπημένα μας ποιήματα;

Αν θα επικρατήσει θα το δείξει ο χρόνος. Άλλωστε μαζί με το cd και το dvd βγήκαν και άλλες μέθοδοι ψηφιακής αποθήκευσης, όμως μόνο οι δύο επικράτησαν. Πληρούσαν κάποια κριτήρια, κυρίως οικονομικά και ευκολίας, που δεν τα είχαν οι αντίπαλοι τους. Φυσικά κινηματογράφοι και συναυλίες υπάρχουν ακόμη, και δεν ήρθε το τέλος τους όπως έλεγαν οι "προφήτες".

Γιατί λοιπόν να αντιμετωπίζουμε το καινούριο, το διαφορετικό, με την καταστροφολογία σαν πρώτη σκέψη; Εμείς είμαστε τελικά οι κριτές για το αν κάτι αξίζει ή όχι. Αν μας βολεύει θα επικρατήσει, γιατί θα μας γίνει αναγκαίο. Αν όχι θα το αντικαταστήσουμε με κάτι άλλο.

To φαινόμενο Susan Boyle (και άλλα σημάδια των καιρών...)

Έμαθα πριν από μερικές μέρες για την Susan Boyle. Μια γυναίκα που μένει μόνη της σε ένα χωριό της Αγγλίας, με μεράκι στο τραγούδι, που δεν έχει κάνει τίποτα σημαντικό στην ζωή της (δικά της λεγόμενα) και μέχρι τώρα γυρνούσε από γλέντι σε γλέντι και τραγουδούσε.

Τώρα όμως, που υπάρχει το Britain Got Talent, αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη της να τραγουδήσει μπροστά σε κοινό, να δει αν μπορεί και αυτή να έχει τα 15 λεπτά (ίσως και κάποιο άλλο πολλαπλάσιο τους) δόξας της. Την συνέχεια την βλέπετε παρακάτω:

http://www.youtube.com/watch?v=9lp0IWv8QZY

Το σημαντικό είναι να δείτε τα views (πάνω από 50000000 ως τώρα) και τα σχόλια των ανθρώπων. Οι περισσότεροι γράφουν πως έχει μια εξαιρετική φωνή, τους άγγιξε η ιστορία της, η ζωή της, και όσοι είναι "ευαίσθητοι συναισθηματικά", συγκινήθηκαν, είδαν το βίντεο 50+ φορές.

Η Susan μετά απ' αυτό έγινε μέσα σε 4 εβδομάδες παγκόσμια προσωπικότητα. Την κάλεσε η Oprah στο σόου της, την κάλεσε ο Larry King και περιμένει ακρόαση απ' τον πάπα της Ρώμης (το τελευταίο είναι δικό μου :)

Αναρωτιέμαι;

Τι ήταν αυτό που αισθάνθηκαν όλοι και εγώ όχι; Μήπως έχω γίνει ψυχρός, κυνικός άνθρωπος χωρίς συναισθήματα; Να ανοίξω και εγώ την "καρδιά μου" σε τέτοιες συναισθηματικές εμπειρίες;

Όταν ξεκίνησε η παρουσίαση της, παίζει μια ελαφρώς κωμική μουσική, σαν καρτούν. Την δείχνει να τρώει ένα χάμπουργκερ κάποια στιγμή και αυτόματα σχεδόν πας να πεις "αμάν... καινούριο σούργελο....".
Το ίδιο κάνουν και οι παρουσιαστές της εκπομπής που βλέπουν μια μετριότατη παρουσία που εμφανίζεται πάνω στην σκηνή και φαίνεται στα μούτρα τους το "ωχ τι θα δούμε πάλι". Το πλήθος γελάει.

Και ξαφνικά αρχίζει να τραγουδάει.

Οι χλευασμοί μετατράπηκαν, σχεδόν αυτόματα σε δάκρυα. Όλοι συγκινήθηκαν, σηκώθηκαν να την χειροκροτήσουν, να αντικρίσουν καλύτερα τον νέο τους Μεσσία. Τον άνθρωπο που έστω και για μερικά λεπτά τους βγάζει από την μιζέρια της ζωής τους και τους χαρίζει κάτι όμορφο. Μια ιδέα, λίγη αγάπη και την ελπίδα ότι τελικά υπάρχει ευκαιρία για όλους και όλοι μπορούν αν θέλουν να πετύχουν, αρκεί να "το θέλουν" με "την καρδιά τους".

Η Susan Boyle μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, έγινε η ενσάρκωση του "the Secret" και των ρύσεων του Coehlo, πως το σύμπαν είναι ευγενικό μαζί σου. Αρκεί να το θες πραγματικά....

Η λέξη κλειδί είναι το αυτόματα. Στον καιρό του Internet, γελάμε γρήγορα, κλαίμε γρήγορα. Εν ριπή οφθαλμού, αποκτάμε φίλους, εχθρούς, ανθρώπους να ταυτιστούμε και να μισήσουμε. Χαρακτηρίζουμε γρήγορα τους ανθρώπους, και γρήγορα αλλάζουμε τους χαρακτηρισμούς μας στον ακριβώς αντίθετο.

Βλέποντας το σόου, θυμήθηκα τα canned laughters, από τις σειρές του 50 και του 60, τότε που πάνω απ' το κοινό της σειράς υπήρχε μια επιγραφή που έλεγε "Laugh" και όταν αναβόσβηνε, σαν τα κουτάβια του Παβλώφ, όλοι γελούσαν. Αν πάλι δεν γελούσαν δυνατά υπήρχε και η μηχανική υποστήριξη από γέλια. Βλέπωντας εσύ την σειρά στο σπίτι συνήθως γελούσες μαζί με το άκουσμα των γέλιων.

Τρόμαξα γιατί κατάλαβα πως η γκάμα των canned συναισθημάτων αυξήθηκε. Τώρα υπάρχει και συσκευασμένος χλευασμός, λύπη, δάκρυα, συγκίνηση, ταύτιση και το χειρότερο απ' όλα αγάπη. Το πλήθος απόλυτα ελεγχόμενο απ' τους παρουσιαστές και την παραγωγή αντιδρούσε. Ακόμα χειρότερα. Οι περισσότεροι που έβλεπαν το βίντεο αντιδρούσαν. Όλα ήταν έτοιμα και σερβιρισμένα στο πιάτο. Το μόνο που έμενε είναι απλά να τσιμπολογήσεις λιγάκι. Μετά απλά συνέχιζες από αδράνεια.

Δεν έχω κάποιο αρνητικό συναίσθημα απέναντι στην Susan. Δεν την ξέρω να πώ την αλήθεια. Κανείς μας δεν την ξέρει. Όποιος πιστεύει πως γνωρίζει ένα άνθρωπο μετά από μια δίλεπτη παρουσίαση, μετά από μερικά άρθρα στην wikipedia, την Oprah και τον Larry, τότε μπερδεύει την περσόνα με τον άνθρωπο. Αν ταυτίζεται άμεσα με μια εικόνα και προβάλει πάνω της όλες του τις προσδοκίες και τα όνειρα, βρίσκει στήριγμα σ' αυτά τότε χάνει το νόημα του να έχει όνειρα και προσδοκίες (αν υπάρχει τελικά....). Δεν γνωρίζω την Susan. Δεν ξέρω αν θέλω να την γνωρίσω. Τουλάχιστον όχι τώρα.

Δυστυχώς, ή ευτυχώς είμαι κυνικός ή στωικός (μάλλον και τα δύο). Μου αρέσει να μην αντιδρώ και να σκέφτομαι. Προτιμώ τα συναισθήματα που θα αναπτυχθούν και θα ωριμάσουν μέσα μου για να τα εκφράσω, και όχι την έτοιμη κονσερβοποιημένη σούπα που θα μου σερβίρουν σε 45 λεπτά ενός σώου. Πιστεύω πως η πιο ειλικρινή αντίδραση του κοινού ήταν όταν την είδε και γέλασε... Με τρόμαξε το πόσο γρήγορα άρχισε να δακρύζει.

Υπάρχει χώρος για στωικούς στην εποχή μας; Μήπως έχουμε παραδώσει το πνεύμα μας, και καταναλώνουμε μόνο "προϊόντα" και παράγωγα. Φοβάμαι να αρχίσω να το σκέφτομαι....

ΥΣ: 'Αραγε θα την θυμάται κανείς μετά από 2 χρόνια. Θυμάται μήπως κανείς την Αμαλία....

Πορεία Διαμαρτυρίας

Όλοι μαζί στην πορεία διαμαρτυρίας που θα γίνει στις <ώρα> στο <μέρος> για να διαμαρτυρηθούμε για την άδικη επίθεση στον αστυνομικό Διαμαντή Ματζούνη.

• Όχι στο κράτος των ανεγκέφαλων.
• Όχι στο κράτος των Εξαρχείων.
• Όχι στους φασίστες - τρομοκράτες ("δήθεν αριστερό - αναρχικούς με τα λεφτά του μπαμπά και χορηγίες από το κράτος" )
• Όχι σε κάθε μορφή βίας.
  

Είναι καιρός πλέον να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.
Ας σταματήσουμε να έχουμε επιτέλους δύο μέτρα και δύο σταθμά για όλα.

ΥΣ: Αν γίνει καμιά τέτοια διαμαρτυρία σφυρίξτε μου...

Ο κος Μιχάλης....και τα ζώα

Ερχόταν κάθε απόγευμα, περίπου την ίδια ώρα. Γύρω στις 6.
Το όνομα του... ας πούμε Μιχάλης. Όχι ότι έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα. Γύρω στα 60, ήρεμη φιγούρα, ευγενικός, αθόρυβος σαν παρατηρητής που βλέπει την ζωή να περνά από μπροστά του και να μην επεμβαίνει. Ίσως να έχασε την διάθεση του να επέμβει.
Κάθε μέρα έπαιρνε το ποτό του, "Ένα μπουκαλάκι νερό παρακαλώ" και κάπνιζε τρία-τέσσερα τσιγάρα. Στο τέλος με έναν σχεδόν αυτιστικό τρόπο, τακτοποιούσε τις γόπες του στο τασάκι, σε σχήματα που μόνο αυτός έβλεπε.
Σπάνια μιλούσε. Καμιά φορά μας έλεγε και κάποια ιστορία. Μάθαμε λοιπόν πως είναι μόνος του. Εντελώς μόνος, όχι επειδή το επέλεξε αλλά γιατί κάποιος άλλος με την "σοφία" του επέλεξε την ζωή του. Τα παιδιά του σκοτώθηκαν πριν περίπου ένα χρόνο. Αυτοκινητιστικό. Η γυναίκα του αυτοκτόνησε μη μπορώντας να αντέξει τον πόνο, από χρέος στην καλοσύνη του παντοδύναμου και του παντεπόπτη. Ο ίδιος σέρνονταν στην ζωή του, προσπαθώντας να βρεθεί ανάμεσα σε κόσμο. Βλέποντας τους ανθρώπους ξεχνούσε.... ένιωθε μια σταγόνα πιο ζωντανός. Δεν ενοχλούσε ποτέ, απλά ήταν εκεί, δανείζονταν λίγο από την ζωή μας. Όση μπορούσαμε και εμείς να του προσφέρουμε ανάμεσα στα προβλήματα και τις ανάγκες μας μας.
Το αφεντικό όμως μια μέρα είπε να του πουν να μην ξανάρθει. Δεν ταίριαζε ένας 60αρης στην εικόνα του μαγαζιού. Έρχονται και παιδιά εδώ. Σαν κάδρο που είναι πολύ κλασικό για ένα μοντέρνο χώρο. Με δυσκολία ο ένας σερβιτόρος, που του είχε περισσότερο θάρρος, του είπε να έρχεται μόνο το βράδυ αργά μετά τις 12 που δεν έχει μικρούς. Ο Μιχάλης απλά το δέχτηκε. Κάπνισε τα τσιγάρα του, τακτοποίησε τις γόπες του μια τελευταία φορά και έφυγε. Δεν τον ξαναείδαμε.
Μετά από μια εβδομάδα μάθαμε ότι αυτοκτόνησε και αυτός. Έπεσε από το μπαλκόνι του σπιτιού του. Ησύχασε ο καημένος.... Μας άφησε όμως κληρονομιά τις τύψεις μας. Δεν το ήθελε. Εμείς επιλέξαμε να τις κουβαλάμε.

Όσο τραγικό και μελό και αν ακούγεται η παραπάνω ιστορία είναι αληθινή.
Συνέβη σε κατάστημα αλυσίδας ίντερνετ καφέ στην Θεσσαλονίκη. Τον κο Μιχάλη δεν τον γνώρισα πολύ. Ζήτημα να τον είδα μια δυο φορές. Την ιστορία του την έμαθα μετά.
Γράφω γιατί αισθάνομαι βάρος που δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Αισθάνομαι τύψεις που κάτι τέτοιο θα διαγραφεί από τις μνήμες μας και μπορεί να συμβεί πολλές φορές ακόμα.

Γράφω γιατί σκέφτομαι και εγώ πως θα μπορούσα να κάνω ότι έκανε το αφεντικό του καταστήματος.

Ούτως ή άλλως δεν είμαι περισσότερο άνθρωπος ή λιγότερο ζώο από τους άλλους.

Σ'αγαπώ , σ'αγαπώ, Μ' ακούς...(Οδυσ.Ελύτης)

Τρεις αναρτήσεις μέσα σε μια εβδομάδα... Νομίζω πως ξεπέρασα τον εαυτό μου. Ας είναι καλά η meniek που μας κινητοποιεί και ας νομίζει πως μας πιέζει:)
Θα χωρίσω το έργο σε τρεις πράξεις:

1) Γνωριμία....................

Την βλέπεις, σε κοιτάει και την κοιτάς, μόνο για λίγο τραβώντας το βλέμμα απότομα.
Ντροπαλα και διστακτικά θες να της μιλήσεις και να του πεις:
Pleased to meet you - James


2)Αγάπη.........................

Δεν περνάει η μέρα μακριά της και όταν είστε μαζί βιάζεται να περάσει. Αισθάνεσαι πιο όμορφα από ποτέ γιατί είστε μαζί και ευχαριστείς τον θεό γι'αυτό.

You make me feel brand new - Simply Red


Τα πάντα είναι διαφορετικά. Απλές καθημερινές συνήθειες που έχουν μπει σε άλλη διάσταση. Ακόμα και τα πουλιά τραγουδούν διαφορετικά.

Songbird - Eva Cassidy

3)Για τις στιγμές που είσαι μακριά............

Pink Floyd - Wish you were here.


Ελπίζω να μην ήταν πολύ χαζοσυναισθηματικό.
Για να το ισορροπήσω κάπως αν τυχόν χωρίσω έχω τον κατάλληλο στίχο.

"Finished with my woman
'cause she couldn't help me with my mind"
Paranoid - Black Sabbath

Περι Συλλαλητηρίων

Προς όλους του αλαλάζοντες Ελληναράδες των συλλαλητηρίων για την Μακεδονία
Σε όλους αυτού που δεν πιστεύουν στην διπλωματία και θέλουν να πάρουν τα όπλα, το σταυρό ή την σημαία και να διώξουν τον οχτρό.
Σε όλους τους τρομαγμένους και τους τρομολάγνους που ούτως ή άλλως βλέπουν παντού εχθρούς και δοσίλογους
Σε όλους αυτούς που εμείς οι ήρεμοι και σκεπτόμενοι ήμαστε απλά φλώροι, αμερικανάκια, πουλημένοι και προδότες
Θα χρησιμοποιήσω μια παραγραφούλα του Αμος Οζ για απάντηση:

"Προδότης είναι αυτός που αλλάζει στα μάτια εκείνων που δεν μπορούν να αλλάξουν και δεν θέλουν να αλλάξουν, που μισούν την αλλαγή και δεν μπορούν να συλλάβουν την αλλαγή, με εξαίρεση ότι θέλουν να αλλάξουν όλους τους άλλους. Κατά μια έννοια, το να μην είναι κανείς φανατικός σημαίνει ότι είναι κατά κάποιον τρόπο προδότης."

Αμερικανιστί: "I rest my case"

Πικάσσο ο πορνογράφος

Κάθε μέρα και μια καινούρια είδηση που θα με τσατίσει. Την Παρασκευή (λίγο πριν την διακοπή ρεύματος) διάβασα το παρακάτω:

http://www.agelioforos.gr/archive/article.asp?date=3/7/2008&page=11.

Πάλι που κάποιος λόγω της θέσης του και μόνο προσπαθεί να επιβάλει τον ψευτοπουριτανισμό του, και την άγνοια του. Μάλιστα σε κάποια άλλη εφημεριδα (νομίζω στη Μακεδονία) διάβασα πως απέρριψε την συγκεκριμένη έκθεση με φράσεις τύπου:
"Και τι έγινε σαν είναι ο Πικάσσο..." κλπ.

1. Με ποια ειδικότητα ο συγκεκριμένος αποφασίζει για τα θέματα αυτά; Είναι ειδικός επί των εικαστικών θεμάτων και της ηθικής αξίας ή ηθικότητας αυτών. Οι φράσεις του το μόνο που δείχνουν είναι αμάθεια (απλά δεν θέλω να χρησιμοποιήσω σκληρότερη έκφραση)
2. Τι θα πει άσεμνο; Απ' όσο ξέρω (γιατί θα επισκεφτώ την έκθεση αύριο) τα άσεμνα έργα είναι σε δικό τους χώρο στον οποίο δεν επιτρέπονταν η είσοδος στα σχολεία.
3. Πάλι φαίνεται η αδυναμία να ενισχυθεί η εικαστική παιδεία στην χώρα μας. Μετά από τις νερομπογιές του δημοτικού δεν υπάρχει άλλο μάθημα καλλιτεχνικών. Αποτέλεσμα είναι να νομίζουμε ότι η τέχνη σταμάτησε στον Παρθενώνα και τους Κούρους και σε ένα μαθητή μου κατά τα άλλα αριστούχος που με ρώτησε ποιος ζωγράφισε την Τζιοκόντα (δεν υπερβάλλω). Φυσικά του απάντησα "Ο Παυλίδης".
4. Θα πάρω το μέρος του κ. διευθυντή μόνο σε ένα σημείο. Είμαι σίγουρος πως η "εκδρομή" δεν θα είχε κανένα εκπαιδευτικό χαρακτήρα και θα γινόταν βόλτα για καφέ. Πως να έχει αφού για να καταλάβει κάποιος τι βλέπει και να δει πέρα από την εικόνα, πρέπει να εκπαιδευτεί. Πως όμως; Γιατί αν στο γυμνάσιο σου λένε για τέχνη δεν πάει το μυαλό σου και στο λύκειο τα κεφάλαια της ευρωπαϊκής τέχνης είναι εκτός ύλης και δεν εξετάζονται. Οπότε ίσως έτσι να κερδήθηκαν κάποιες ώρες μαθήματος. (Αστειεύομαι)
5. Το γυμνό στην τέχνη δεν έχει σκοπό να ερεθίσει το σώμα, αλλά το μυαλό. Βέβαια το μυαλό θα πρέπει να ξέρει τι βλέπει για να ερεθιστεί. Οπότε με απολύτως σαρκικά κριτήρια κάποια συγκεκριμένα έργα είναι άσεμνα. Δεν λέω πως δεν υπάρχουν εξαιρέσεις στο παραπάνω. Αλλά ένα καλλιτεχνικά όμορφο γυμνό είναι άσπιλο και όχι πορνογραφία. Μήπως όμως να αρχίσουμε να συμπληρώνουμε με ρούχα τους γυμνούς πίνακες, όπως στον μεσαίωνα; (που οδεύουμε;)
6. Ευχαριστώ επίσης τον κ.Διευθυντή για την διαφήμιση της έκθεσης. Περισσότερος κόσμος θα την επισκεφτεί τώρα και ίσως περισσότεροι μαθητές.
   
7. Η απέχθεια προς το γυμνό και ο φόβος για την ερωτική πράξη είναι κατάλοιπα της χριστιανικής θρησκεία που μας επιβλήθηκαν. Αν και γενικά είναι μεγάλη συζήτηση το συγκεκριμένο θέμα, ευτυχώς υπήρχαν και εποχές που το απολύτως φυσιολογικό δεν τρόμαζε. Όσο ζω ελπίζω.

ΥΣ 1: Άσεμνο ή είμαστε μήπως εδώ είμαστε Ελληνάρες;

ΥΣ 2: Ευτυχώς έγινε ανάκληση της απαγόρευσης μετά από αντίδραση των εκπαιδευτικών. Ο προβληματισμός όμως παραμένει.

Ώρα για λίγη ποιήση (και ξαράχνιασμα)

Ευχαριστώ την Meniek που με θυμήθηκε αν και εγω έχω καταφέρει να λάμψω δια της απουσίας μου.
Θα συμμετέχω με μια σειρά από χαικού, γραμμένα από τον Γιώργο Σεφέρη, που δημοσιεύτηκαν στο "τετράδιο γυμνασμάτων". Είναι επιλογή, αυτών που με συγκίνησαν περισσότερο κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα.
Εγκυκλοπαιδικά, τα χαικού είναι γιαπωνέζικα ποιήματα μικρά σε μέγεθος, που εξυμνούν την αμεσότητα της ζωής.Αν ένα ποιήμα είναι σαν μια ταινία μικρού μήκους (ή και μεγαλύτερου), το χαικού είναι στιγμιότυπο.
Η φόρμα γραφής είναι 17 συλλαβές, χωρισμένες σε τρεις γραμμές, 5 η πρώτη, 7 η δεύτερη και 5 η τρίτη. Αν και αυτό γίνεται πιο εύκολα στα ιαπωνικά, δεν είναι αδύνατο σε αλλές γλώσσες.
Όπως και κάθε μορφή ιαπωνικής τέχνης έχει βάσεις στον βουδισμό Ζεν γι' αυτό και η λιτότητα σε λέξεις, όχι όμως σε νόημα. Το κάθε ποιήμα μπορεί να αποτελέσει μια στιγμή φώτισης σε αυτό που το διαβάζει.

Ας απολαύσουμε:

Στάξε στη λίμνη
μόνο μια στάλα κρασί
και σβήνει ο ήλιος.

Στον κάμπο ουτ' ένα
τετράφυλλο τριφύλλι
ποιός φταίει απ' τους τρείς;

Άδειες καρέκλες
τ' αγάλματα γυρίσαν
στ' άλλο μουσείο

Νά 'ναι η φωνή
πεθαμένων φίλων μας
ή φωνογράφος;

Τα δάχτυλά της
στο θαλασσί μαντίλι
κοίτα: κοράλλια

Φόρεσα πάλι
τη φυλλωσιά του δέντρου
κι εσύ βελάζεις.

Νυχτα, ο αγέρας
ο χωρισμός απλώνει
και κυματίζει.

Που να μαζεύεις
τα χίλια κομματάκια
του κάθε ανθρώπου.

Τούτη η κολόνα
έχει μια τρύπα, βλέπεις
την Περσεφόνη;

Γράφεις
το μελάνι λιγόστεψε
η θάλασσα πληθαίνει.

7 λόγια για το I am Legend (Ζωντανός Θρύλος)

1. Με ενόχλησε αφάνταστα η προσπάθεια του σκηνοθέτη να πλησιάσει το βιβλίο. Εκατό σελίδες με περιγραφές του ήρωα μόνο του σε ένα προάστιο, λειτουργούν ωραία σε ένα βιβλίο. Σαραντα-πέντε λεπτά σε μια ταινία, με σποραδικά ξεσπάσματα, η απόλυτη βαρεμάρα.
2. Ενοχλήθηκα απίστευτα με την θρησκευτικότητα της ταινίας. Αναφορές στα "Θεϊκά Σημάδια", την "Ελεύθερη Βούληση" και πλήθος άλλων αναφορών είναι κατάντια για την μεταφορά ενός βιβλίου που θα μπορούσε να είναι και βλάσφημο.(όσοι το διάβασαν ξέρουν τι εννοώ)
3. Ερώτηση: Ο μόνος άνθρωπος με ανοσία στην ασθένεια, που ζει στην Νέα Υόρκη, τυχαίνει να είναι μοριακός βιολόγος (ή κάτι συναφές) και ο μόνος που μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα. Κινηματογραφική αδεία, ή κινηματογραφική βλακεία;
4. Σε μερικές στιγμές η φωτογραφία και η σκηνοθεσία είναι αρκετά καλή. Μερικά πλάνα αξίζει να τα ξαναδούμε. Τίποτα παραπάνω όμως.
   
5. Σε στιγμές που θα έπρεπε να υπάρχει σιωπή υπήρχε ηλίθιος διάλογος με ένα γερμανικό ποιμενικό Καημένο σκυλάκι :(
6. Δεν ξέρω αν ήταν ιδέα μου αλλά οι αναφορές στους βρικόλακες σε αντιπαράθεση με τον υπεραμερικάνο Will Smith, παραπέμπουν σε αναφορές συντηρητικών Αμερικάνων στον αμερικάνικο τρόπο ζωής σε αντιπαράθεση με τους "βλάσφημους" ξένους (ισλαμιστές;)
7. Το μόνο που σώζει την ταινία είναι η εξαιρετική ερμηνεία του Will Smith, αποδεικνύοντας την ικανότητα να παίζει εξαιρετικά, σε όλες τις ταινίες. Ένα χελιδόνι όμως δεν φέρνει την άνοιξη.
   

Βαθμός:2/5(επιοικώς)

7 λόγια για το Persepolis

1. Ίσως μια από τις πιο συγκινητικές και όμορφες ταινίες που έχω δει.
2. Ήταν καιρός για λίγο φρέσκο αέρα και μια έξυπνη ταινία γιατί έπηξε το μυαλό μας με τα αμερικανοφάντασυ.
3. Σίγουρα μια από τις καλύτερες ταινίες του 2007-2008.
4. Ίσως λίγο να ξενίζει με την εμμονή της στην δικαιοσύνη, τα ιδανικά και τον κομμουνισμό. Όμως καταφέρνει να δημιουργήσει δυνατούς χαρακτήρες που νιώθεις να αναπνέουν.
   
5. Είμαι σίγουρος (χωρίς να την μειώνω την συγγραφέα) πως πολλά γεγονότα τα υπερδραματοποιεί. Όμως πιστεύω πως αποτελεί μια καλή περιγραφή για τον άγνωστο κόσμο του Ιράν
   
6. Ευκαιρία να διαβαστεί και ένα από τα καλύτερα κόμικ τις τελευταίας δεκαετίας και άξιος διάδοχος της Γαλλικής Σχολής (Uderzo, Goscinny, Hergé).
   
7. Η μεταφορά από το κόμικ είναι άκρως πετυχιμένη και καταφέρνει να συνοψίσει και τα τέσσερα τεύχη σε μια εξαιρετική ταινία. Ευτυχώς γιατί το "300" έδωσε κακό όνομα στις ταινίες που προέρχονται από κόμικ

Βαθμός:4/5

Μήπως είμαι EMO;

Μέχρι τώρα:

1. Ψάχνω τον Nemo
2. Βλέπω πάντα Θέμο
3. Δεν ακουω Αντώνη Ρέμο
4. Το πρωί πίνω HEMO
5. και καφέ Κολόμπια Σουπρέμο
   
6. Κρατάω για τα τα πάντα MEMO
7. Απ' το κρύο τρέμω.

Δεν έχω φράντζα. Μήπως όμως είμαι EMO;

Μήπως βρήκα αποδείξεις;

Πάντα είχα ένα πρόβλημα με όλους αυτούς που πιστεύαν φανατικά ότι υπήρχαν εξωγήινοι.

Δεν απορρίπτω την ιδέα, αλλά σαν πρόβλημα παραμένει ανοικτό.

Μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είχα με όσους πίστευαν ότι ο Ιησούς ήταν εξωγήινος.

Και πάλι όχι γιατί το βρίσκω βλάσφημο, αλλά αυτό το κράμα θεολογίας και ψευδοεπιστήμης για μένα είναι δείγμα απόλυτης βλακείας.

Ερώτηση: Αν ο Ιησούς ήταν εξωγήινος δεν θα έμοιαζε κάπως έτσι;



Ώσπου μια μέρα είδα αυτό:



Όσο και να πεις μια ομοιότητα υπάρχει (στα μάτια).
Μήπως πρέπει να το ξανασκεφτώ; Λέω μήπως;

Καθηγητές - Εργάτες - Αναρχικοί

Έχω περίπου δύο βδομάδες που έπιασα δουλεία σε ένα "ιδιαίτερο" φροντιστήριο. Αυτοαποκαλείται ηλεκτρονικό φροντιστήριο γιατί στηρίζεται στην διδασκαλία μέσω cd-rom.
Η δουλειά μου είναι να ηχογραφώ τα μαθήματα και συγχρόνως θα διορθώνω των κυκεώνα λαθών απ' τα γραπτά που στέλνουν οι εξωτερικοί συνεργάτες. Θα την κάνω για 2 μήνες, αν αντέξω και μετά θα επιστρέψω στις υποχρεώσεις του μεταπτυχιακού
Κάτι όμως δεν πάει καλά στην όλη κατάσταση. Δεν αισθάνομαι καθηγητής, αλλά εργάτης σε εργοστάσιο (χωρίς παρεξήγηση). Ενώ η αγγελία έγραφε ότι ζητούνται καθηγητές φυσικής μαθηματικών και χημεία για εργασία ενώ στην ουσία ζητούνται επαγγελματίες εκφωνητές.
Η δουλειά γίνεται κάτω από περιβάλλον πίεσης και εκνευρισμού. Συνέχεια παράπονα για το πόσο γρήγορα προχωράει η εργασία, για το πόση ώρα έκανες διάλειμμα και διάφορα άλλα τραγελαφικά.
Δεν λέω πως δεν έχω κάποιο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση γιατί και εγώ τους προκαλώ, καθυστερώντας μερικά λεπτάκια, κάνοντας κανε διαλειμματάκι παραπάνω κλπ. Είναι να μην μ' εκνευρίσεις >:-)
Όμως εν τέλει, είμαστε καθηγητές και άνθρωποι, όχι μηχανές.
Πιστεύω πως δεν είναι σωστός αυτός ο τρόπος εργασίας. Σαν "καθηγητές" υποτίθεται πως εμείς θα κρίνουμε πότε θα είναι έτοιμα τα κείμενα, με υπευθυνότητα και συνέπεια και όχι οι πωλητές. Το περίεργο είναι πως όταν το εξηγώ, οι περισσότεροι "συνάδελφοι" διαφωνούν μαζί μου. Η κλασική και αρκετά αναμενόμενη απάντηση είναι: "Έτσι δουλεύει το σύστημα. Εσύ θα προσαρμοστείς σ' αυτό όχι αυτό σε 'σένα".
Το θέμα είναι πως ξέρω πως έχουν δίκαιο. Δεν θα αλλάξω το σύστημα. Απλά δεν θα το υπηρετήσω. Θα κάνω την δουλεία μου με τον ρυθμό μου και θα φύγω. Αν το καθυστερήσω αρκετά ίσως και να το αλλάξω.
Καλή είναι η δουλειά και αναγκαία αλλά να γίνεται αξιοπρεπώς και όχι δουλοπρεπώς.

Jan Garbarek στην Θεσσαλονίκη (μετά την συναυλία)

Κάθε καλοκαίρι αποφασίζω ότι θα δω μια καλή (με την κυριολεκτική έννοια) συναυλία, όσο και αν μου κοστίσει. Φέτος, ο κλήρος έπεσε στο Jan Garbarek Group. Για την διευκόλυνση της ανάγνωσης χωρίζω το άρθρο αυτό, 2 μέρη.

Μέρος 1: Η Γκρίνια
Νομίζω ότι στο τέλος θα μου βγει το όνομα αλλά πείτε αν έχω δίκιο ή όχι.

Αυτή είναι μια φωτογραφία του θεάτρου γης 20 λεπτά πριν ξεκινήσει η συναυλία. Όταν ξεκίνησε απλά γέμισαν τα πλαϊνά διαζώματα. Σύνολο περίπου 500 άτομα. Σίγουρα αρκετοί βρέθηκαν τυχαία στο θέατρο.

Δηλαδή μόνο τόσοι είμαστε που μας αρέσει η καλή μουσική;


Μέρος 2: Η Μουσική

Γύρω στις 9:50 ανεβαίνει στην σκηνή ο διοργανωτής της συναυλίας. Μας συστήνεται και αρχίζει ένα προσωπικό απολογισμό για την ζωή του στην Γερμανία σαν μετανάστης. Ευτυχώς ήταν αρκετά σύντομος. Στην συνέχεια μας ανακοινώνει ότι ο Weber (μπάσο) δεν θα είναι μαζί μας απόψε, γιατί έχει πάθει εγκεφαλικό και νοσηλεύεται στην Γερμανία. Αντικαταστάτης του θα είναι ο Βραζιλιάνικης καταγωγής Yuri Daniel.


Σε μερικά λεπτά ανεβαίνουν πάνω στην σκηνή οι Garbarek, Daniel, Katche και Bruninghaus.

Η μαγεία ξεκινάει.

Κράτησε για περίπου 2 ώρες παρακάτι. Μια μίξη από μπαλάντες, σιγανά κομμάτια. Πάνω που χαλαρώναμε έρχονταν ένας μουσικός δυναμίτης από σόλο και αυτοσχεδιασμούς, ένα χαστούκι που σε ζάλιζε και δεν μπορούσες να σταματήσεις να χτυπάς με τα πόδια σου τον ρυθμό.

Ήδη από το δεύτερο κομμάτι τους μας έδειξαν τις διαθέσεις που είχαν για τη βραδιά.

Η συναυλία είχε την εξής μορφή: Έπαιζαν όλοι μαζί κάποια κομμάτια, σταματούσαν οι τρεις, και έκανε ένα σόλο, ο τέταρτος. Η σειρά με την οποία έπαιξαν ήταν: Πρώτος ο Daniel στο μπάσο, μετά ο Bruninghaus με ένα εκπληκτικό σόλο στο πιάνο, όπου εναλλάσσονταν συνέχεια γρήγοροι και αργοί ρυθμοί.

Τελευταίος έκανε σόλο ο Katche στα drums. Ό άνθρωπος απογειώθηκε και μαζί του και εμείς. Εξέπεμπε τόση ενέργεια που ήταν αδύνατον να σταματήσεις να τον χαζεύεις. Τα χέρια του χάνονταν σε ασύγχρονους ρυθμούς που εναλλάσσονταν με κλασικά διαστήματα, με φοβερή ταχύτητα. Το κοινό δεν σταμάτησε να χειροκροτεί όση ώρα έπαιζε. Λίγο πριν τελειώσει, βγήκε στην σκηνή και ο Garbarek με ένα είδος φλάουτου και τον συνόδεψε. Έπαιξαν άλλα τρία κομμάτια, ένα κομμάτι ακόμα στο encore, μας ευχαρίστησαν και έφυγαν. Έτσι απλά και σοβαρά.


Σε ολόκληρη την συναυλία έβλεπες τέσσερις καλλιτέχνες να ζουν και να χαίρονται αυτό που κάνουν, ίσως και περισσότερο από εμάς. Συνομιλούσαν με τα όργανα τους, σε ένα διάλογο που απολαμβάνεις και κερδίζεις απ' αυτόν.

Δυστυχώς τελείωσε και αυτό.

Αισθάνομαι γεμάτος για φέτος το καλοκαίρι.

Για να δούμε ποια θα είναι η επόμενη συναυλία.

Αμαλία Καλυβίνου μετά 1 μήνα.

Δεν έχω γράψει κάτι για λίγο καιρό. Ο λόγος είναι ότι είχα πολύ διάβασμα για το μεταπτυχιακό αλλά και για ένα άλλο θέμα που με απασχόλησε. Το blog της Αμαλίας Καλυβίνου.

Όντας νέος στον χώρο των ελληνικών blogs δεν ήξερα για την Αμαλία. Δεν είχα διαβάσει τα ποστ της τον καιρό που τα έγραφε. Το όνομα της όμως, δεξιά και αριστερά άρχισε να προκύπτει. Λίγο το άρθρο του Νίκου Δήμου, λίγο το γράμμα του πιτσιρίκου λίγο σε κάτι κυριακάτικα περιοδικά, συνάντησα την περίπτωση της κοπέλας.

Μετά από όλο αυτό το διάβασμα των post και τις ίδιας αλλά και πολλών άλλων μου μένει μια περίεργη αίσθηση για την κατάσταση και το πως θα εξελιχθεί.

Ξαφνικά η κοινότητα σύσσωμη ξύπνησε. Απέκτησε ζωή και είχε κάτι που συνέβαινε μέσα της για να γράψει. Τα αισθήματα μικτά. Οργή για τους γιατρούς, αγάπη για την Αμαλία, επινίκιες ανακοινώσεις και διθύραμβοι ("ακουστήκαμε και έχουμε δύναμη"), ρομαντισμός.
Σε απλά μαθηματικά όμως. Τι έγινε τελικά και τι πρέπει να μείνει;

Τι έγινε

Ακόμα μια νέα κοπέλα δυστυχώς δεν τα κατάφερε και μας αποχαιρέτησε. Άφησε όμως, μια κληρονομιά κειμένων, που ας ελπίσουμε δεν θα περάσουν στα αζήτητα του blogspot.

Έχουμε πλέον, μια σοβαρή, γραπτή απόδειξη ότι αρκετοί γιατροί είναι "αλμπάνηδες". Θεωρούν τον εαυτό τους δημόσιο υπάλληλο και ξεχνούν ότι παίζουν με την ζωή κάποιον.

Δεν τιμωρήθηκε κανείς.

Η κοινότητα αντέδρασε και έγραψε. Έγραψε με αγάπη, ενθουσιασμό. Δυστυχώς όμως όλα αυτά ξεθυμαίνουν. Πολλοί θα την ξεχάσουν. Ελάχιστοι θα κρατήσουν τα τελευταία της λόγια "Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας..." και στην ανάγκη τους θα δώσουν φακελάκι.

Δυστυχώς είναι φυσιολογικό.

Τι πρέπει να μείνει

Πρέπει να μείνει ότι μια κοπέλα υπέφερε αδικαιολόγητα. Για να ακουστεί η φωνή της δεν ξευτιλίστηκε στα πρωινάδικα αλλά έγραψε με την ψυχή της. Κάποιοι το διάβασαν και διαδόθηκε.

Πρέπει να μείνει ότι ήταν η πρωτοπόρος.

Πρέπει να μείνει ότι κάποιοι που βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης δεν κάνουν καλά την δουλειά τους. Εμείς μπορούμε απλά να προσέχουμε γι' αυτούς και να ευχόμαστε να μην πέσουμε στα χέρια τους.

Πρέπει να μείνει ότι κανείς δεν τιμωρήθηκε. Γιατί η κλίκα και το σύστημα ανακύκλωσε την περίπτωση της και την καταχώρησε στο αρχείο.

Πρέπει να μείνει ότι δεν ξεχνάμε, ότι έχουμε ένα βήμα και ότι μπορούμε αν θέλουμε να μιλήσουμε για αυτά που μας απασχολούν. Με σοβαρότητα και υπευθυνότητα ώστε να ακουστεί το μήνυμα μας όσο το δυνατόν περισσότερο.

Πρέπει να διαδόσουμε το μύνημα της, σε όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούμε. Να μάθουν ότι η γενιά του Internet και των 700€ προβληματίζεται και υποφέρει, ζει και συμπάσχει δεν είναι αποχαυνωμένη μπροστά απ' την οθόνη.

Πρέπει να αποκτήσει όγκο η ύπαρξη μας ώστε να υπολογίζεται.

Πρέπει να θυμόμαστε

ΥΣ:

Σε ευχαριστούμε Αμαλία γιατί ήσουν ειλικρινής και συνεπής.

Σε ευχαριστούμε γιατί μας έδειξε πως μπορείς να διαμαρτυρηθείς χωρίς να ξευτιλίζεσαι.

Σε ευχαριστούμε γιατί μας συγκίνησες και κατέστρεψες την ησυχία μας.

Δυστυχώς δεν είσαι μόνη και πολλοί δεν θα ακουστούν.

Ας αρχίσουν όμως, να φωνάζουν περισσότεροι.

Εκπαιδευτικοί και Ελλάδα. (Part 2)

Είπα πως θα ξεκινήσω την έρευνα για τις κατηγορίες εκπαιδευτικών σε άλλες χώρες ώστε να βρω πως είναι η εκπαιδευτική οργάνωση εκεί από πλευράς των καθηγητών.

Όπως και στα περισσότερα πράγματα, ξεκινάω από την Wikipedia. Γράφω λοιπόν το λήμμα teacher. Διαβάζω το άρθρο με ενδιαφέρον και κάποια απογοήτευση, ώσπου φτάνω στην παράγραφο με τα μισθολογικά.

Συνοπτικά θα αναφέρω πως:

• Ετήσιο εισόδημα για πρωτοδιορισμένο καθηγητή στις ΗΠΑ είναι περίπου 23,300€ (δηλαδή 1725 € ανά μήνα, υπολογίζοντας 13,5 μισθούς με δώρα και επιδόματα).
• Στην Αγγλία σε περιοχές εκτός του Λονδίνου το εισόδημα ξεκινάει από τα 31000€ (2296€ / μήνα) ενώ σε καθηγητές ειδικούς σε θέματα φυσικής – χημεία – μαθηματικών (όπου υπάρχει έλλειψη) είναι 38300€ (2837€ /μήνα). (Να φύγω τώρα ή να περιμένω να τελειώσει το καλοκαίρι;)

Στην Ελλάδα χοντρά-χοντρά δεν ξεπερνάει τα 1000€ τον μήνα (πηγή: www.alfavita.gr).

Λογικό αφού εμείς εδώ στην Ελλάδα δεν έχουμε έξοδα. Η ζωή είναι πιο φθηνή, μπορούμε κάλλιστα να έχουμε Mercedes, 4 κινητά και την φθηνότερη βενζίνη σε όλη την ευρωπαϊκή ένωση (σύμφωνα πάντα με τον υπουργό). Τα λεφτά που κερδίζουμε από την βενζίνη μπορούμε να τα διαθέσουμε στον καφέ μας (κομματάκι πιο ακριβώς από τις άλλες χώρες) και στην διασκέδαση μας, που δεν κοστίζει κάτω από 15€. Αν τελειώσουν τα λεφτά μας μπορούμε να βασιστούμε στις φωτοσυνθετικές ικανότητες που έχουμε, ώστε να τρεφόμαστε με τον ήλιο (ως χώρα υψηλής ηλιοφάνειας). Βέβαια όλοι δεν έχουν αυτές τις ικανότητες και χρειάζονται τα αδικαιολόγητα υπέρογκους μισθούς για να ζήσουν. Κρίμα τα παιδιά. Η ζωή είναι τόσο ωραία, αν είσαι φυτό.

Μου φαίνεται ότι κάποιος μας δουλεύει.

Ο Jan Garbarek στην Ελλάδα

O Jan Garbarek γεννήθηκε στην Νορβηγία στις 4 Μαρτίου το 1947. Μοναχοπαίδι ενός Πολωνού πρώην αιχμαλώτου πολέμου και της κόρης ενός Νορβηγού αγρότη, μεγάλωσε στο Όσλο. Στα δεκατέσσερα του ακούει τον ήχο του Coltrane στο ραδιόφωνο και μαγεύεται. Αγοράζει μια μέθοδο σαξοφώνου και μελετάει τους δακτυλισμούς χωρίς να έχει το όργανο. Μετά από λίγο αγοράζει και το πρώτο του σαξόφωνο, και αρχίζει να μελετάει την τζαζ.

Επιρροές του οι Pharoah Sanders, Albert Ayler και Archie Shepp. Τους αγάπησε και μελέτησε σε βάθος τις τεχνικές τους. Το 1962 κερδίζει σε διαγωνισμό για ερασιτέχνες της Τζαζ και ξεκινάει και τα πρώτα του live μαζί με τους Don Cherry και George Russell (με τον οποίον κάνει και τις πρώτες του ηχογραφήσεις).

Στις αρχές τις δεκαετίας του 70 ξεκινάει τις ηχογραφήσεις του με την ECM και συμμετέχει στο “Keith Jarrett's European quartet” με το οποίο έχει και δύο καταπληκτικές ηχογραφήσεις τα “My Song” και “Belonging”

Την δεκαετία του 80, ό Garbarek προσθέτει στην μουσική του ηλεκτρονικούς ήχους και στοιχεία ethnic και world μουσικής.

Το 1991 εκδίδεται το άλμπουμ “Music For Films” με την Ελένη Καραΐνδρου (που έχει γράψει μουσική για τις ταινίες του Αγγελόπουλου).

Με το φωνητικό κουαρτέτο Hilliard Ensemble ηχογραφεί το “Officium” στα 1993 . Το άλμπουμ αυτό είναι το best-seller της ECM και μπήκε στα pop charts πολλών Ευρωπαϊκών χωρών.

Είναι υποψήφιος για βραβείο Grammy το 2005 με το άλμπουμ “In Praise of Dreams” .

Η μουσική του Jan Garbarek είναι χαρακτηριστική για τον ήχο της ECM. Μπορεί να χαρακτηριστεί new age, world, free jazz, post bob, κινηματογραφική. Μακρόσυρτες νότες και παύσεις, θυμίζοντας συχνά τραγούδια προσευχής Ισλαμιστών σούφι ή μάντρα Βουδιστών μοναχών. Ήχοι και εικόνες από την παραδοσιακή μουσική της Νορβηγίας. Μουσική αιθέρια, που σε κάνει να χάνεσαι, να σκέπτεσαι και να ξεχνιέσαι.

Το παρακάτω βίντεο θα σας βοηθήσει να καταλάβετε τι εννοώ. Είναι από το album "Τwelve Moons". Μαζί με τον Garbarek είναι οι Rainer Bruninghaus (Πλήκτρα), Manu Katche (Κρουστά και Τύμπανα) και Eberhard Weber (Μπάσο) οι οποίοι θα τον συνοδέψουν και στην Ελλάδα.

Έρχεται λοιπόν στην Ελλάδα για 2 συναυλίες στον Λυκαβηττό στις 10/7 (45€) και στον Θέατρο Γης στις 11/7 (40€). Οι φίλοι της καλής και ποιοτικής μουσικής δεν πρέπει να λείψουν.

Πηγές:

1. Περιοδικό Jazz 'n Τζαζ Τεύχος 171 (Ιούνιος 2007)
2. www.allmusic.com
3. Wikipedia

Το σύμπαν που αγάπησα,

Έτρωγα το βραδινό μου, κάνοντας ζάπινγκ, μπας και βρω κάτι για να χαζέψω. Έπεσα λοιπόν πάνω στην εκπομπή “ Το σύμπαν που αγάπησα” (ΕΤ3). Μεγάλη χαρά.

Για όσους δεν ξέρουν το σύμπαν που αγάπησα είναι επιστημονική εκπομπή με παρουσιαστές τους, Δρ. Στράτο Θεοδοσίου Αναπληρωτή Καθηγητή και Δρ. Μάνο Δανέζη Επίκουρο Καθηγητή αμφότεροι του Αστεροσκοπείου Αθηνών. Το σενάριο της σειράς βασίζεται σε κείμενα του βιβλίου “Το σύμπαν που αγάπησα, Εκδόσεις Δαυλός” των ίδιων, και ασχολείται με την εκλαΐκευση των εννοιών της μοντέρνας φυσικής, όπως σκοτεινή ύλη, μαύρη τρύπα, μορφοκλασματικός (fractal) χώρος κλπ.

Η ποιότητα της εκπομπής είναι πραγματικά πολύ καλή και το υλικό της προσεγμένο και σωστά επιμελημένο. Καθένας μας έχει πολλά να μάθει από κάθε επεισόδιο.

Με χαρά λοιπόν έβλεπα την εκπομπή όταν με “χτύπησε”. Πόσες επιστημονικές εκπομπές υπάρχουν στην Ελληνική τηλεόρασή; Ξεφυλλίζοντας το πρόγραμμα για να βρώ την απάντηση μέτρησα μόνο τρεις. Την παραπάνω (που είναι εκπομπή του 2005 σε επανάληψη), το Brainiac (ΣΚΑΙ) και το Mythbusters (ΣΚΑΙ). Δεν μέτρησα τα ντοκιμαντέρ ούτε τις καθαρά δημοσιογραφικές εκπομπές, όπως το “Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα” και τους “Φακέλους”, όχι γιατί τις υποτιμώ αλλά γιατί δεν είναι αμιγώς επιστημονικές.

Τρεις εκπομπές λοιπόν, μετά βίας 5 ώρες τηλεοπτικός χρόνος ανά εβδομάδα, αφιερωμένος στην επιστήμη, ζήτημα άλλες 10 ώρες σε σοβαρές εκπομπές και άπειρος χρόνος αφιερωμένος στην μετριότητα και την βλακεία. Άρα δεν πρέπει να απορεί κανείς με τα χάλια της εκπαίδευσης και των πανεπιστημίων στην Ελλάδα. Ούτε να απορεί με την ανυπαρξία ελληνικών πανεπιστημίων στην παγκόσμια κατάταξη. Η επιστήμη βρίσκεται σε “νιοστή” μοίρα.

Ζήτω η Μαρία η Άσχημη.

Άλλη μια χρονιά,... (Για την παιδεία, ρε γ.....ο)

Ήρθε πάλι η ώρα για μας τους εκπαιδευτικούς να κάνουμε τις αιτήσεις μας, για πρόσληψη ως αναπληρωτές και ωρομίσθιοι.

Αντιμέτωποι για άλλη μια φορά με μια διαδικασία άσκοπη (η πιθανότητες να σε πάρουν είναι ελάχιστες ως μηδενικές), διαβλητή (παρόλο που δημοσιεύονται οι πίνακες κατάταξης, πολλά λέγονται και πολλά ακούγονται για ανύπαρκτες δηλώσεις προϋπηρεσίες και μόρια που προκύπτουν απ' το πουθενά, με κάθε επιφύλαξη πάντα....) και σίγουρα άδικη.

Αν το κράτος όντως έχει ανάγκη για εκπαιδευτικό προσωπικό ας προσλάβει απλά το προσωπικό που χρειάζεται. Η πρόσληψη αναπληρωτών και ωρομισθίων γίνεται για αποπροσανατολισμό, για να μειωθούν τα έξοδα από τους μισθούς και τις ασφάλειες και για να θυμόμαστε ότι τελικά ζούμε στην Ελλάδα όπου όλα είναι πιθανά να συμβούν. Πολύ φοβάμαι ότι αυτό το σύστημα αποτελεί παγκόσμια πρώτη (θα το τσεκάρω και θα επανέλθω).

Όσοι χρειάζονται πληροφορίες για τις αιτήσεις:

Ανακοίνωση για πρόσληψη αναπληρωτών ωρομισθίων (alfavita.gr)
Αρχείο doc της αίτησης αναπληρωτών (alfavita.gr)
Διεύθυνση Β' Βάθμιας Θεσσαλονίκης