Για όσους δεν ξέρουν το σύμπαν που αγάπησα είναι επιστημονική εκπομπή με παρουσιαστές τους, Δρ. Στράτο Θεοδοσίου Αναπληρωτή Καθηγητή και Δρ. Μάνο Δανέζη Επίκουρο Καθηγητή αμφότεροι του Αστεροσκοπείου Αθηνών. Το σενάριο της σειράς βασίζεται σε κείμενα του βιβλίου “Το σύμπαν που αγάπησα, Εκδόσεις Δαυλός” των ίδιων, και ασχολείται με την εκλαΐκευση των εννοιών της μοντέρνας φυσικής, όπως σκοτεινή ύλη, μαύρη τρύπα, μορφοκλασματικός (fractal) χώρος κλπ.
Η ποιότητα της εκπομπής είναι πραγματικά πολύ καλή και το υλικό της προσεγμένο και σωστά επιμελημένο. Καθένας μας έχει πολλά να μάθει από κάθε επεισόδιο.
Με χαρά λοιπόν έβλεπα την εκπομπή όταν με “χτύπησε”. Πόσες επιστημονικές εκπομπές υπάρχουν στην Ελληνική τηλεόρασή; Ξεφυλλίζοντας το πρόγραμμα για να βρώ την απάντηση μέτρησα μόνο τρεις. Την παραπάνω (που είναι εκπομπή του 2005 σε επανάληψη), το Brainiac (ΣΚΑΙ) και το Mythbusters (ΣΚΑΙ). Δεν μέτρησα τα ντοκιμαντέρ ούτε τις καθαρά δημοσιογραφικές εκπομπές, όπως το “Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα” και τους “Φακέλους”, όχι γιατί τις υποτιμώ αλλά γιατί δεν είναι αμιγώς επιστημονικές.
Τρεις εκπομπές λοιπόν, μετά βίας 5 ώρες τηλεοπτικός χρόνος ανά εβδομάδα, αφιερωμένος στην επιστήμη, ζήτημα άλλες 10 ώρες σε σοβαρές εκπομπές και άπειρος χρόνος αφιερωμένος στην μετριότητα και την βλακεία. Άρα δεν πρέπει να απορεί κανείς με τα χάλια της εκπαίδευσης και των πανεπιστημίων στην Ελλάδα. Ούτε να απορεί με την ανυπαρξία ελληνικών πανεπιστημίων στην παγκόσμια κατάταξη. Η επιστήμη βρίσκεται σε “νιοστή” μοίρα.
Ζήτω η Μαρία η Άσχημη.
