Jan Garbarek στην Θεσσαλονίκη (μετά την συναυλία)

Κάθε καλοκαίρι αποφασίζω ότι θα δω μια καλή (με την κυριολεκτική έννοια) συναυλία, όσο και αν μου κοστίσει. Φέτος, ο κλήρος έπεσε στο Jan Garbarek Group. Για την διευκόλυνση της ανάγνωσης χωρίζω το άρθρο αυτό, 2 μέρη.

Μέρος 1: Η Γκρίνια
Νομίζω ότι στο τέλος θα μου βγει το όνομα αλλά πείτε αν έχω δίκιο ή όχι.

Αυτή είναι μια φωτογραφία του θεάτρου γης 20 λεπτά πριν ξεκινήσει η συναυλία. Όταν ξεκίνησε απλά γέμισαν τα πλαϊνά διαζώματα. Σύνολο περίπου 500 άτομα. Σίγουρα αρκετοί βρέθηκαν τυχαία στο θέατρο.

Δηλαδή μόνο τόσοι είμαστε που μας αρέσει η καλή μουσική;


Μέρος 2: Η Μουσική

Γύρω στις 9:50 ανεβαίνει στην σκηνή ο διοργανωτής της συναυλίας. Μας συστήνεται και αρχίζει ένα προσωπικό απολογισμό για την ζωή του στην Γερμανία σαν μετανάστης. Ευτυχώς ήταν αρκετά σύντομος. Στην συνέχεια μας ανακοινώνει ότι ο Weber (μπάσο) δεν θα είναι μαζί μας απόψε, γιατί έχει πάθει εγκεφαλικό και νοσηλεύεται στην Γερμανία. Αντικαταστάτης του θα είναι ο Βραζιλιάνικης καταγωγής Yuri Daniel.


Σε μερικά λεπτά ανεβαίνουν πάνω στην σκηνή οι Garbarek, Daniel, Katche και Bruninghaus.

Η μαγεία ξεκινάει.

Κράτησε για περίπου 2 ώρες παρακάτι. Μια μίξη από μπαλάντες, σιγανά κομμάτια. Πάνω που χαλαρώναμε έρχονταν ένας μουσικός δυναμίτης από σόλο και αυτοσχεδιασμούς, ένα χαστούκι που σε ζάλιζε και δεν μπορούσες να σταματήσεις να χτυπάς με τα πόδια σου τον ρυθμό.

Ήδη από το δεύτερο κομμάτι τους μας έδειξαν τις διαθέσεις που είχαν για τη βραδιά.

Η συναυλία είχε την εξής μορφή: Έπαιζαν όλοι μαζί κάποια κομμάτια, σταματούσαν οι τρεις, και έκανε ένα σόλο, ο τέταρτος. Η σειρά με την οποία έπαιξαν ήταν: Πρώτος ο Daniel στο μπάσο, μετά ο Bruninghaus με ένα εκπληκτικό σόλο στο πιάνο, όπου εναλλάσσονταν συνέχεια γρήγοροι και αργοί ρυθμοί.

Τελευταίος έκανε σόλο ο Katche στα drums. Ό άνθρωπος απογειώθηκε και μαζί του και εμείς. Εξέπεμπε τόση ενέργεια που ήταν αδύνατον να σταματήσεις να τον χαζεύεις. Τα χέρια του χάνονταν σε ασύγχρονους ρυθμούς που εναλλάσσονταν με κλασικά διαστήματα, με φοβερή ταχύτητα. Το κοινό δεν σταμάτησε να χειροκροτεί όση ώρα έπαιζε. Λίγο πριν τελειώσει, βγήκε στην σκηνή και ο Garbarek με ένα είδος φλάουτου και τον συνόδεψε. Έπαιξαν άλλα τρία κομμάτια, ένα κομμάτι ακόμα στο encore, μας ευχαρίστησαν και έφυγαν. Έτσι απλά και σοβαρά.


Σε ολόκληρη την συναυλία έβλεπες τέσσερις καλλιτέχνες να ζουν και να χαίρονται αυτό που κάνουν, ίσως και περισσότερο από εμάς. Συνομιλούσαν με τα όργανα τους, σε ένα διάλογο που απολαμβάνεις και κερδίζεις απ' αυτόν.

Δυστυχώς τελείωσε και αυτό.

Αισθάνομαι γεμάτος για φέτος το καλοκαίρι.

Για να δούμε ποια θα είναι η επόμενη συναυλία.

Ο Jan Garbarek στην Ελλάδα

O Jan Garbarek γεννήθηκε στην Νορβηγία στις 4 Μαρτίου το 1947. Μοναχοπαίδι ενός Πολωνού πρώην αιχμαλώτου πολέμου και της κόρης ενός Νορβηγού αγρότη, μεγάλωσε στο Όσλο. Στα δεκατέσσερα του ακούει τον ήχο του Coltrane στο ραδιόφωνο και μαγεύεται. Αγοράζει μια μέθοδο σαξοφώνου και μελετάει τους δακτυλισμούς χωρίς να έχει το όργανο. Μετά από λίγο αγοράζει και το πρώτο του σαξόφωνο, και αρχίζει να μελετάει την τζαζ.

Επιρροές του οι Pharoah Sanders, Albert Ayler και Archie Shepp. Τους αγάπησε και μελέτησε σε βάθος τις τεχνικές τους. Το 1962 κερδίζει σε διαγωνισμό για ερασιτέχνες της Τζαζ και ξεκινάει και τα πρώτα του live μαζί με τους Don Cherry και George Russell (με τον οποίον κάνει και τις πρώτες του ηχογραφήσεις).

Στις αρχές τις δεκαετίας του 70 ξεκινάει τις ηχογραφήσεις του με την ECM και συμμετέχει στο “Keith Jarrett's European quartet” με το οποίο έχει και δύο καταπληκτικές ηχογραφήσεις τα “My Song” και “Belonging”

Την δεκαετία του 80, ό Garbarek προσθέτει στην μουσική του ηλεκτρονικούς ήχους και στοιχεία ethnic και world μουσικής.

Το 1991 εκδίδεται το άλμπουμ “Music For Films” με την Ελένη Καραΐνδρου (που έχει γράψει μουσική για τις ταινίες του Αγγελόπουλου).

Με το φωνητικό κουαρτέτο Hilliard Ensemble ηχογραφεί το “Officium” στα 1993 . Το άλμπουμ αυτό είναι το best-seller της ECM και μπήκε στα pop charts πολλών Ευρωπαϊκών χωρών.

Είναι υποψήφιος για βραβείο Grammy το 2005 με το άλμπουμ “In Praise of Dreams” .

Η μουσική του Jan Garbarek είναι χαρακτηριστική για τον ήχο της ECM. Μπορεί να χαρακτηριστεί new age, world, free jazz, post bob, κινηματογραφική. Μακρόσυρτες νότες και παύσεις, θυμίζοντας συχνά τραγούδια προσευχής Ισλαμιστών σούφι ή μάντρα Βουδιστών μοναχών. Ήχοι και εικόνες από την παραδοσιακή μουσική της Νορβηγίας. Μουσική αιθέρια, που σε κάνει να χάνεσαι, να σκέπτεσαι και να ξεχνιέσαι.

Το παρακάτω βίντεο θα σας βοηθήσει να καταλάβετε τι εννοώ. Είναι από το album "Τwelve Moons". Μαζί με τον Garbarek είναι οι Rainer Bruninghaus (Πλήκτρα), Manu Katche (Κρουστά και Τύμπανα) και Eberhard Weber (Μπάσο) οι οποίοι θα τον συνοδέψουν και στην Ελλάδα.

Έρχεται λοιπόν στην Ελλάδα για 2 συναυλίες στον Λυκαβηττό στις 10/7 (45€) και στον Θέατρο Γης στις 11/7 (40€). Οι φίλοι της καλής και ποιοτικής μουσικής δεν πρέπει να λείψουν.

Πηγές:

1. Περιοδικό Jazz 'n Τζαζ Τεύχος 171 (Ιούνιος 2007)
2. www.allmusic.com
3. Wikipedia

Εδώ είναι Βαλκάνια!!!

Eject Festival 2007 Αθήνα.

Συνοπτικά:

Κατά την διάρκεια της συναυλίας των Beastie Boys, οι γνωστοί μας άγνωστοι προκάλεσαν ταραχές, έσπασαν και ρήμαξαν με αποτέλεσμα να σταματήσει η συναυλία. Οι Underworld δεν βγήκαν στην σκηνή. Κατάληξη: πανικός, μερικά καμένα αυτοκίνητα και τραυματισμοί.

Αυτά που έγιναν στο φεστιβάλ μπορείτε τα δείτε στα παρακάτω:

Rocking.gr
Ejekt Festival: Το χρονικό εν συντομία...
Live: Ejekt Festival

Μια φορά ακόμη δείξαμε την τριτοκοσμική μας φύση. Όχι μάλλον δεν θα το πάω κλασικά και δεν θα γράψω άλλο ένα κείμενο για τους γνωστούς- ανεγκέφαλους- άγνωστους, για την αλητεία τους και την δήθεν πολιτική τους. Πρέπει να δούμε γιατί έγινε αυτό.
Δυστυχώς δεν φταίνε μόνο αυτοί οι λίγοι. Πρώτα απ' όλα φταίει η διοργανώτρια εταιρία. Αν ο σκοπός της είναι μόνο να ικανοποιήσει τα θέλω και τις παραξενιές του κάθε καλλιτέχνη, να αρπάξει όσα περισσότερα γίνεται και δεν νοιάζεται και για το κοινό της, τότε θα έχει τέτοια παρατράγουδα. Αν χρεώνει για τους ίδιους καλλιτέχνες 20 και 30 € παραπάνω από κάθε Ευρωπαϊκή πόλη τότε πρέπει να περιμένει τέτοιες αντιδράσεις. Αν δεν θέλει να ξοδέψει για την ασφάλεια του κοινού και την περιφρούρηση του χώρου τότε τα ήθελε και τα έπαθε. Αν σου συμπεριφέρονται σαν απλό 50€ τους αξίζει η οργή μας. Δυστυχώς την οργή αυτή την εισέπραξαν και πάλι αυτοί που πλήρωσαν και ήθελαν να απολαύσουν την μουσική.
Κάποιοι θα μου πουν πως η ενοικίαση του χώρου, οι καλλιτέχνες, και πολλά άλλα έχουν μεγάλα έξοδα που για να καλυφθούν πρέπει το εισιτήριο να είναι ακριβό. Δυστυχώς αυτό είναι ψέμματα γιατί γνωρίζουμε ότι πίσω από κάθε συναυλία και χώρο στην Ελλάδα βρίσκονται τα ίδια πέντε – δέκα άτομα και οι συμφωνίες που “παίζονται” μεταξύ τους είναι μεγάλες. Κοινώς “είναι πολλά τα λεφτά..." για να νοιάζονται για τέτοια μικροπράγματα.

“You got to fight, for your right, to Party”.

Οργή για αυτό το σύστημα θα πρέπει να την νιώθουμε όλοι όσοι αγαπάμε την μουσική. Το να εκφράζεται όμως με τον τρόπο αυτών των αλητών είναι τουλάχιστον άχρηστο. Τα καημένα παιδάκια, φοράνε την κουκούλα και νομίζουν πως κάνουν πολιτική, αντίδραση, πως είναι έξω απ' το "σάπιο σύστημα". Νομίζουν πως ξέρουν τι θέλουν και τι υπερασπίζονται. Αγνοούν όμως ότι είναι μικρά ασήμαντα πιόνια που κινούνται σύμφωνα με την θέληση των ανώτερων. Και οι ανώτεροι είναι το ίδιο το σύστημα και το χρήμα, που μάχονται.
Βέβαια υπάρχει και η άποψη πως σκοπός των ταραξιών είναι η καταστροφή για την καταστροφή. Διαφωνώ. Ίσως για μερικούς απ' αυτούς, να ισχύει, ίσως και για κάποιους να είναι μέσο έκφρασης, αλλά σίγουρα απ' την στιγμή που υπάρχει μελέτη και οργάνωση στις κινήσεις τους, είναι σίγουρα υποκινούμενοι και χρηματοδοτούμενοι από κάποιους.
Πέρα από την φλυαρία που με έπιασε, τι πρέπει να γίνει; Πως μπορεί να υπάρξει πολιτισμός και οργάνωση.
Εμείς δείχνοντας την αγάπη μας για την μουσική και τους καλλιτέχνες, υποστηρίζοντας τις συναυλίες και δείχνοντας σωστή συμπεριφορά στην διάρκεια τους.
Οι διοργανώτριες εταιρίες με το να μας σέβονται. Να μας παρέχουν ασφάλεια και διευκολύνσεις ώστε να μην βλαστημάμε που είπαμε να πάμε σε συναυλία. Γιατί στην τελική σε 'μάς βασίζονται για να υπάρχουν και να μπορούν να φέρουν τα ονόματα στην Ελλάδα.

ΥΣ: Την επόμενη φορά που δεν θα έρθει κάποιος καλλιτέχνης στην χώρα μας, αλλά θα περάσει από όλες τις γύρω χώρες σκεφτείτε ποιος έφταιγε, μικροί ανεγκέφαλοι κουκουλοφόροι. Αν δεν σας νοιάζει γιατί οι μουσικές σας γνώσεις είναι εξίσου περιορισμένες με την νοημοσύνη σας, πιστέψτε με ότι είμαστε περισσότεροι, εμάς που μας νοιάζει. (Δεν μπορούσα να μην το πω. Αλλά κρατήθηκα πιστέψτε με :-)
Επίσης κάτι ακούστηκε για ακυρώσεις άλλων συναυλιών του καλοκαιριού. Νομίζω ότι μας αξίζει.

Χέρια Ψηλά!!!

Tο πρώτο μου post έτυχε να είναι για την συναυλία του Μιχάλη Χατζηγιάννη στην Θεσσαλονίκη (Θέατρο Γης 16-6-2007).

Η συναυλία ήταν καλή, γεμάτη όπως λέμε γιατί είχε πολύ κόσμο, δυνατή μουσική, ρυθμό. Χωρίς να είμαι λάτρης του τραγουδιστή μπορώ να πω ότι πέρασα αρκετά όμορφα. Όποιος είναι οπαδός του το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να μην την χάσει με τίποτα γιατί θα την απολαύσει.

Εγώ όμως δεν είμαι οπαδός του και έτσι είμαι πιο σκληρός και ίσως “αντικειμενικός”. Έτσι λοιπόν θα κάνω μερικά σχόλια επιπλέον.

Κατά πρώτο λόγο με ενόχλησε πολύ η όλη ψύχωση με τα "Χέρια Ψηλά". Κάθε τρεις και λίγο φώναζε απ' το μικρόφωνο "Χέρια ψηλά" για να παροτρύνει τον κόσμο. Ακόμα δεν κατάλαβα γιατί ακούσαμε το αυτό κομμάτι τέσσερις φορές. Εντάξει ο κόσμος ανταποκρίνεται αλλά το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται και ο παπάς.

Για μια ακόμη φορά πήγα σε συναυλία δεν μου έκανε διαφορά να την βλέπω ή να την ακούω. Πέρα από τα λικνίσματα του τραγουδιστή επί σκηνής δεν υπήρχε τίποτα άλλο να προσέξω. Οπότε αφού δεν μου αρέσουν και πολύ τα τραγούδια του (με εξαίρεση μερικά που λατρεύω και έχω και στην συλλογή μου), βαρέθηκα. Η αλήθεια είναι ότι αυτό μου τυχαίνει μόνο στις ελληνικές συναυλίες που πάω. Ο λόγος μάλλον είναι πως έχουν την αισθητική και την δομή που έχει ένα πρόγραμμα στα μπουζούκια. Με ελάχιστο ως καθόλου θέαμα, και έμφαση στον τραγουδιστή και το τραγούδι. Σαν να ξαναπαίζει το cd, απλά το ακούς με περισσότερο κόσμο.

Μια που το φέραμε στο τραγούδι επί τρεις ώρες άκουγα τραγούδια για ανεκπλήρωτες αγάπες, για χωρισμούς κλπ...Νομίζω πως η θεματολογία είναι φοβερά περιορισμένη. Εντάξει θα μου πείτε Χατζηγιάννη πήγες να δεις το ήξερες... τα ήθελα και τα έπαθα.

Είναι κρίμα γιατί ο Χατζηγιάννης είναι προικισμένος με μια εξαιρετική φωνή. Δυστυχώς αναλώνεται σε τραγούδια για πληγωμένους έφηβους και ρομαντικά κορίτσια (ας με συγχωρέσουν, δεν έχω κάτι εναντίον τους) χωρίς να εκμεταλλεύεται τις ικανότητες του. Αποτέλεσμα οι δισκογραφία του μέχρι τώρα που δεν παρουσιάζει καμία μα καμία εξέλιξη. Είναι κρίμα να βλέπεις τόσο δυναμικό να θυσιάζεται στο βωμό του κέρδους και της Connx.

Συνοψίζοντας:

Α)Πάτε στην συναυλία αν είστε κάτω των 20, κατά προτίμηση γένους θηλυκού, φαν του Χατζηγιάννη,χωρίσατε ή ερωτευτήκατε πρόσφατα, δεν την ψάχνετε με την μουσική, ή θέλετε κάτι γρήγορο και εύπεπτο για μια όμορφη βραδιά κάτω απ' τα αστέρια.

Β)Μην πάτε στην συναυλία αν θέλετε να ακούσετε κάτι διαφορετικό, αν σας αρέσει κάτι πιο πολύπλοκο από "σκεπτόμενη" ποπ, αν σας κουράζει η μετριότητα.

Δυνατά σημεία: Η φωνή του τραγουδιστή, ο σαξοφωνίστας του, άπειρες γυναίκες τριγύρω σου (αφορά κυρίως τους άντρες :-)

Αδύνατα σημεία: "Χέρια ψηλά", μια απ' τα ίδια.

Βαθμός: 6/10 (επιεικώς)