Σε απάντηση στο άρθρο του naftilos.blogspot.com για την έκθεση ενός μαθητή.
Συμφωνώ με την υποκρισία του θέματος της έκθεσης. Συμφωνώ και με της εύκολες παγίδες που θα μπορούσε να κάνει κάποιος, αναμενόμενες και ίσως αναγκαίες για να πάρεις το 20 σε αυτό το μάθημα. Συγχαρητήρια επίσης και στον μαθητή που με θάρρος έγραψε αυτά που πίστευε. Αυτό θα έπρεπε να επιβραβεύεται. Έχω όμως κάποιες ενστάσεις σε σχέση με το ύφος και αρκετές από τις κατηγορίες που διατυπώνονται. Δεν επιρρίπτω ευθύνες στο συγγραφέα, απλά ανησυχώ για αυτά στα οποία τους διαπαιδαγωγούμε σαν δάσκαλοι τους.
Δυστυχώς παρατηρώ πως μαθαίνουμε σε αυτή την γενιά, ότι δεν έχει καμία ευθύνη. Πάντα φταίνε τα εύκολα εξιλαστήρια θύματα, το κράτος, η κοινωνία, το σύστημα. Παρέλαβαν χάος και δεν φταίνε.
Έχουμε θεοποιήσει την απαξίωση και έλλειψη προσπάθειας απαντώντας σε κάθε πρόβλημα με τον ίδιο τρόπο: "Εσείς το χαλάσατε, εσείς και να το φτιάξετε". Η υπομονή δεν είναι πλέον αρετή. Τους οδηγούμε απλά σε μια στείρα αντίδραση, χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα. Φτιάξαμε μια νέα θρησκεία, με θεό της την απαξίωση και προφήτη τον Αλέξη.
ΚΡΙΜΑ!!!
'Ετσι δεν βοηθάμε νέα μυαλά που μπορούν να πετύχουν πολλά στην ζωή τους. Να προσπαθήσουν, να γίνουν δυνατοί, ικανοί και μετά να αλλάξουν την κοινωνία προς το όραμα τους. Το όραμα τους όμως είναι ασαφές. Είναι μια "άλλη" κοινωνία, απλά και μόνο διαφορετική απ' την συγκεκριμένη. Και τους βοηθάμε να το κάνουν πιο ασαφές. Τους βοηθάμε και τους δίνουμε τα όπλα να αντιδρούν και όχι να σκέφτονται, σαν καλοεκπαιδευμένοι κομμάντο σε πεδίο μάχης.
Υπάρχει λόγος που το κάνουμε αυτό. Είμαστε τις γενιάς του super-fast και της βλακείας του New Age. Ότι ζούμε σε ένα φιλικό σύμπαν όπου όλα μπορούν να συμβούν αρκεί να το θέλεις αρκετά. Δεν μάθαμε να περιμένουμε και να προσπαθούμε για αυτά που θέλουμε, απλά περιμένουμε τους από μηχανής θεούς μας, να δώσουν την λύση στο δράμα μας. Οι θεοί όμως μας εγκατέλειψαν και μείναμε άδειοι όπως ακριβώς ξεκινήσαμε. Δεν μάθαμε να προσπαθούμε αλλά μάθαμε να ελπίζουμε. Δεν μάθαμε να χάνουμε αλλά θέλουμε η ζωή απλά να ξεδιπλωθεί και να υποκλιθεί μπροστά μας.
Απογοητευτήκαμε και την απογοήτευση την περνάμε στα νέα παιδιά. Τους μεταδίδουμε τις ίδιες ανοησίες, δεν τους μαθαίνουμε να σκέφτονται, εκμεταλλευόμαστε την ζωντάνια τους και εξαντλούμε την ενέργεια τους προσπαθώντας να εκπληρώσουμε τα όνειρά μας. Τους εκμεταλλευόμαστε δείχνοντας τους ψεύτικα είδωλα να πιστέψουν, ήρωες της δεκάρας, για μικροπολιτικούς συμφεροντολογικούς και τηλεοπτικούς λόγους. Την επανάσταση μας θα την κάνουν αυτά.
Το θλιβερό είναι πως και αυτά δεν εξετάζουν, δεν στοχάζονται, ονειροπολούν αλλά δεν ονειρεύονται Αναπαράγουν τις καταστάσεις που υπάρχουν μέσα στο σπίτι τους και στην ζωή τους. Μισούν το σύστημα και συγχρόνως μέσα στην άγνοια τους το εξυπηρετούν. Λυπάμαι γιατί βλέπω λόγω του επαγγέλματος μου ελάχιστα παιδιά να σκέφτονται και άπειρα να μηρυκάζουν.
Η εξέλιξη θέλει τον χρόνο της. Θέλει προσπάθεια και διαφοροποίηση. Όπως και στην φύση έτσι και στην κοινωνία. Τα πράγματα δεν θα συμβούν αυτόματα από την μια στιγμή στην άλλη, αλλά μέσα από διαρκή προσπάθεια, αποτυχία, σκέψη και ξανά προσπάθεια. Αυτό πρέπει να είναι το σύνθημα όλων, πόσο μάλλον των νέων που θα κληρονομήσουν τον κόσμο και με την σειρά τους θα πρέπει αν είναι ικανοί να τον παραδώσουν καλύτερο. Εκεί θα φανεί η διαφορά.
Αν όμως αναλωθούν στο να γκρινιάζουν για τον κόσμο που τους παραδώσαμε, τότε φοβάμαι να φανταστώ τον κόσμο που θα παραδώσουν. Ας μην ξεχνάμε πως και εμεις κάτι πετύχαμε. Ας πούμε, στον χώρο του σχολείου, προχωρήσαμε απ' τα δασκαλοκεντρικά σχολεία και την ιδέα του καθηγητή αυθεντία, την σχολική ποδιά, στην σημερινή "ασυδοσία" (πηγαίναμε για την πραγματική δημοκρατία αλλά κάπου το χάσαμε. Θα επανέρθει.) Τα βιβλία που είναι κακογραμμένα είναι πολύ πιο φιλικά σε σύγκριση με τα βιβλία των γονιών μας. Θα γίνουν και αυτά καλύτερα.
Όλα θα γίνουν καλύτερα, σιγά σιγά, με υπομονή και πολύ προσπάθεια, νέες ιδέες, από νέα μυαλά. Θα πρέπει πρώτα απ' όλα όμως, να γίνουμε οι ίδιοι ικανοί για να αποκτήσουμε αυτά που θέλουμε. Δεν ελπίζω, είμαι σίγουρος γι' αυτό που λέω και το προσπαθώ κάθε μέρα.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκέψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκέψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 4 Ιουνίου 2009
Παρασκευή 15 Μαΐου 2009
To φαινόμενο Susan Boyle (και άλλα σημάδια των καιρών...)
Έμαθα πριν από μερικές μέρες για την Susan Boyle. Μια γυναίκα που μένει μόνη της σε ένα χωριό της Αγγλίας, με μεράκι στο τραγούδι, που δεν έχει κάνει τίποτα σημαντικό στην ζωή της (δικά της λεγόμενα) και μέχρι τώρα γυρνούσε από γλέντι σε γλέντι και τραγουδούσε.
Τώρα όμως, που υπάρχει το Britain Got Talent, αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη της να τραγουδήσει μπροστά σε κοινό, να δει αν μπορεί και αυτή να έχει τα 15 λεπτά (ίσως και κάποιο άλλο πολλαπλάσιο τους) δόξας της. Την συνέχεια την βλέπετε παρακάτω:
http://www.youtube.com/watch?v=9lp0IWv8QZY
Το σημαντικό είναι να δείτε τα views (πάνω από 50000000 ως τώρα) και τα σχόλια των ανθρώπων. Οι περισσότεροι γράφουν πως έχει μια εξαιρετική φωνή, τους άγγιξε η ιστορία της, η ζωή της, και όσοι είναι "ευαίσθητοι συναισθηματικά", συγκινήθηκαν, είδαν το βίντεο 50+ φορές.
Η Susan μετά απ' αυτό έγινε μέσα σε 4 εβδομάδες παγκόσμια προσωπικότητα. Την κάλεσε η Oprah στο σόου της, την κάλεσε ο Larry King και περιμένει ακρόαση απ' τον πάπα της Ρώμης (το τελευταίο είναι δικό μου :)
Αναρωτιέμαι;
Τι ήταν αυτό που αισθάνθηκαν όλοι και εγώ όχι; Μήπως έχω γίνει ψυχρός, κυνικός άνθρωπος χωρίς συναισθήματα; Να ανοίξω και εγώ την "καρδιά μου" σε τέτοιες συναισθηματικές εμπειρίες;
Όταν ξεκίνησε η παρουσίαση της, παίζει μια ελαφρώς κωμική μουσική, σαν καρτούν. Την δείχνει να τρώει ένα χάμπουργκερ κάποια στιγμή και αυτόματα σχεδόν πας να πεις "αμάν... καινούριο σούργελο....".
Το ίδιο κάνουν και οι παρουσιαστές της εκπομπής που βλέπουν μια μετριότατη παρουσία που εμφανίζεται πάνω στην σκηνή και φαίνεται στα μούτρα τους το "ωχ τι θα δούμε πάλι". Το πλήθος γελάει.
Και ξαφνικά αρχίζει να τραγουδάει.
Οι χλευασμοί μετατράπηκαν, σχεδόν αυτόματα σε δάκρυα. Όλοι συγκινήθηκαν, σηκώθηκαν να την χειροκροτήσουν, να αντικρίσουν καλύτερα τον νέο τους Μεσσία. Τον άνθρωπο που έστω και για μερικά λεπτά τους βγάζει από την μιζέρια της ζωής τους και τους χαρίζει κάτι όμορφο. Μια ιδέα, λίγη αγάπη και την ελπίδα ότι τελικά υπάρχει ευκαιρία για όλους και όλοι μπορούν αν θέλουν να πετύχουν, αρκεί να "το θέλουν" με "την καρδιά τους".
Η Susan Boyle μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, έγινε η ενσάρκωση του "the Secret" και των ρύσεων του Coehlo, πως το σύμπαν είναι ευγενικό μαζί σου. Αρκεί να το θες πραγματικά....
Η λέξη κλειδί είναι το αυτόματα. Στον καιρό του Internet, γελάμε γρήγορα, κλαίμε γρήγορα. Εν ριπή οφθαλμού, αποκτάμε φίλους, εχθρούς, ανθρώπους να ταυτιστούμε και να μισήσουμε. Χαρακτηρίζουμε γρήγορα τους ανθρώπους, και γρήγορα αλλάζουμε τους χαρακτηρισμούς μας στον ακριβώς αντίθετο.
Βλέποντας το σόου, θυμήθηκα τα canned laughters, από τις σειρές του 50 και του 60, τότε που πάνω απ' το κοινό της σειράς υπήρχε μια επιγραφή που έλεγε "Laugh" και όταν αναβόσβηνε, σαν τα κουτάβια του Παβλώφ, όλοι γελούσαν. Αν πάλι δεν γελούσαν δυνατά υπήρχε και η μηχανική υποστήριξη από γέλια. Βλέπωντας εσύ την σειρά στο σπίτι συνήθως γελούσες μαζί με το άκουσμα των γέλιων.
Τρόμαξα γιατί κατάλαβα πως η γκάμα των canned συναισθημάτων αυξήθηκε. Τώρα υπάρχει και συσκευασμένος χλευασμός, λύπη, δάκρυα, συγκίνηση, ταύτιση και το χειρότερο απ' όλα αγάπη. Το πλήθος απόλυτα ελεγχόμενο απ' τους παρουσιαστές και την παραγωγή αντιδρούσε. Ακόμα χειρότερα. Οι περισσότεροι που έβλεπαν το βίντεο αντιδρούσαν. Όλα ήταν έτοιμα και σερβιρισμένα στο πιάτο. Το μόνο που έμενε είναι απλά να τσιμπολογήσεις λιγάκι. Μετά απλά συνέχιζες από αδράνεια.
Δεν έχω κάποιο αρνητικό συναίσθημα απέναντι στην Susan. Δεν την ξέρω να πώ την αλήθεια. Κανείς μας δεν την ξέρει. Όποιος πιστεύει πως γνωρίζει ένα άνθρωπο μετά από μια δίλεπτη παρουσίαση, μετά από μερικά άρθρα στην wikipedia, την Oprah και τον Larry, τότε μπερδεύει την περσόνα με τον άνθρωπο. Αν ταυτίζεται άμεσα με μια εικόνα και προβάλει πάνω της όλες του τις προσδοκίες και τα όνειρα, βρίσκει στήριγμα σ' αυτά τότε χάνει το νόημα του να έχει όνειρα και προσδοκίες (αν υπάρχει τελικά....). Δεν γνωρίζω την Susan. Δεν ξέρω αν θέλω να την γνωρίσω. Τουλάχιστον όχι τώρα.
Δυστυχώς, ή ευτυχώς είμαι κυνικός ή στωικός (μάλλον και τα δύο). Μου αρέσει να μην αντιδρώ και να σκέφτομαι. Προτιμώ τα συναισθήματα που θα αναπτυχθούν και θα ωριμάσουν μέσα μου για να τα εκφράσω, και όχι την έτοιμη κονσερβοποιημένη σούπα που θα μου σερβίρουν σε 45 λεπτά ενός σώου. Πιστεύω πως η πιο ειλικρινή αντίδραση του κοινού ήταν όταν την είδε και γέλασε... Με τρόμαξε το πόσο γρήγορα άρχισε να δακρύζει.
Υπάρχει χώρος για στωικούς στην εποχή μας; Μήπως έχουμε παραδώσει το πνεύμα μας, και καταναλώνουμε μόνο "προϊόντα" και παράγωγα. Φοβάμαι να αρχίσω να το σκέφτομαι....
ΥΣ: 'Αραγε θα την θυμάται κανείς μετά από 2 χρόνια. Θυμάται μήπως κανείς την Αμαλία....
Τώρα όμως, που υπάρχει το Britain Got Talent, αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη της να τραγουδήσει μπροστά σε κοινό, να δει αν μπορεί και αυτή να έχει τα 15 λεπτά (ίσως και κάποιο άλλο πολλαπλάσιο τους) δόξας της. Την συνέχεια την βλέπετε παρακάτω:
http://www.youtube.com/watch?v=9lp0IWv8QZY
Το σημαντικό είναι να δείτε τα views (πάνω από 50000000 ως τώρα) και τα σχόλια των ανθρώπων. Οι περισσότεροι γράφουν πως έχει μια εξαιρετική φωνή, τους άγγιξε η ιστορία της, η ζωή της, και όσοι είναι "ευαίσθητοι συναισθηματικά", συγκινήθηκαν, είδαν το βίντεο 50+ φορές.
Η Susan μετά απ' αυτό έγινε μέσα σε 4 εβδομάδες παγκόσμια προσωπικότητα. Την κάλεσε η Oprah στο σόου της, την κάλεσε ο Larry King και περιμένει ακρόαση απ' τον πάπα της Ρώμης (το τελευταίο είναι δικό μου :)
Αναρωτιέμαι;
Τι ήταν αυτό που αισθάνθηκαν όλοι και εγώ όχι; Μήπως έχω γίνει ψυχρός, κυνικός άνθρωπος χωρίς συναισθήματα; Να ανοίξω και εγώ την "καρδιά μου" σε τέτοιες συναισθηματικές εμπειρίες;
Όταν ξεκίνησε η παρουσίαση της, παίζει μια ελαφρώς κωμική μουσική, σαν καρτούν. Την δείχνει να τρώει ένα χάμπουργκερ κάποια στιγμή και αυτόματα σχεδόν πας να πεις "αμάν... καινούριο σούργελο....".
Το ίδιο κάνουν και οι παρουσιαστές της εκπομπής που βλέπουν μια μετριότατη παρουσία που εμφανίζεται πάνω στην σκηνή και φαίνεται στα μούτρα τους το "ωχ τι θα δούμε πάλι". Το πλήθος γελάει.
Και ξαφνικά αρχίζει να τραγουδάει.
Οι χλευασμοί μετατράπηκαν, σχεδόν αυτόματα σε δάκρυα. Όλοι συγκινήθηκαν, σηκώθηκαν να την χειροκροτήσουν, να αντικρίσουν καλύτερα τον νέο τους Μεσσία. Τον άνθρωπο που έστω και για μερικά λεπτά τους βγάζει από την μιζέρια της ζωής τους και τους χαρίζει κάτι όμορφο. Μια ιδέα, λίγη αγάπη και την ελπίδα ότι τελικά υπάρχει ευκαιρία για όλους και όλοι μπορούν αν θέλουν να πετύχουν, αρκεί να "το θέλουν" με "την καρδιά τους".
Η Susan Boyle μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, έγινε η ενσάρκωση του "the Secret" και των ρύσεων του Coehlo, πως το σύμπαν είναι ευγενικό μαζί σου. Αρκεί να το θες πραγματικά....
Η λέξη κλειδί είναι το αυτόματα. Στον καιρό του Internet, γελάμε γρήγορα, κλαίμε γρήγορα. Εν ριπή οφθαλμού, αποκτάμε φίλους, εχθρούς, ανθρώπους να ταυτιστούμε και να μισήσουμε. Χαρακτηρίζουμε γρήγορα τους ανθρώπους, και γρήγορα αλλάζουμε τους χαρακτηρισμούς μας στον ακριβώς αντίθετο.
Βλέποντας το σόου, θυμήθηκα τα canned laughters, από τις σειρές του 50 και του 60, τότε που πάνω απ' το κοινό της σειράς υπήρχε μια επιγραφή που έλεγε "Laugh" και όταν αναβόσβηνε, σαν τα κουτάβια του Παβλώφ, όλοι γελούσαν. Αν πάλι δεν γελούσαν δυνατά υπήρχε και η μηχανική υποστήριξη από γέλια. Βλέπωντας εσύ την σειρά στο σπίτι συνήθως γελούσες μαζί με το άκουσμα των γέλιων.
Τρόμαξα γιατί κατάλαβα πως η γκάμα των canned συναισθημάτων αυξήθηκε. Τώρα υπάρχει και συσκευασμένος χλευασμός, λύπη, δάκρυα, συγκίνηση, ταύτιση και το χειρότερο απ' όλα αγάπη. Το πλήθος απόλυτα ελεγχόμενο απ' τους παρουσιαστές και την παραγωγή αντιδρούσε. Ακόμα χειρότερα. Οι περισσότεροι που έβλεπαν το βίντεο αντιδρούσαν. Όλα ήταν έτοιμα και σερβιρισμένα στο πιάτο. Το μόνο που έμενε είναι απλά να τσιμπολογήσεις λιγάκι. Μετά απλά συνέχιζες από αδράνεια.
Δεν έχω κάποιο αρνητικό συναίσθημα απέναντι στην Susan. Δεν την ξέρω να πώ την αλήθεια. Κανείς μας δεν την ξέρει. Όποιος πιστεύει πως γνωρίζει ένα άνθρωπο μετά από μια δίλεπτη παρουσίαση, μετά από μερικά άρθρα στην wikipedia, την Oprah και τον Larry, τότε μπερδεύει την περσόνα με τον άνθρωπο. Αν ταυτίζεται άμεσα με μια εικόνα και προβάλει πάνω της όλες του τις προσδοκίες και τα όνειρα, βρίσκει στήριγμα σ' αυτά τότε χάνει το νόημα του να έχει όνειρα και προσδοκίες (αν υπάρχει τελικά....). Δεν γνωρίζω την Susan. Δεν ξέρω αν θέλω να την γνωρίσω. Τουλάχιστον όχι τώρα.
Δυστυχώς, ή ευτυχώς είμαι κυνικός ή στωικός (μάλλον και τα δύο). Μου αρέσει να μην αντιδρώ και να σκέφτομαι. Προτιμώ τα συναισθήματα που θα αναπτυχθούν και θα ωριμάσουν μέσα μου για να τα εκφράσω, και όχι την έτοιμη κονσερβοποιημένη σούπα που θα μου σερβίρουν σε 45 λεπτά ενός σώου. Πιστεύω πως η πιο ειλικρινή αντίδραση του κοινού ήταν όταν την είδε και γέλασε... Με τρόμαξε το πόσο γρήγορα άρχισε να δακρύζει.
Υπάρχει χώρος για στωικούς στην εποχή μας; Μήπως έχουμε παραδώσει το πνεύμα μας, και καταναλώνουμε μόνο "προϊόντα" και παράγωγα. Φοβάμαι να αρχίσω να το σκέφτομαι....
ΥΣ: 'Αραγε θα την θυμάται κανείς μετά από 2 χρόνια. Θυμάται μήπως κανείς την Αμαλία....
Πέμπτη 20 Μαρτίου 2008
Ο κος Μιχάλης....και τα ζώα
Ερχόταν κάθε απόγευμα, περίπου την ίδια ώρα. Γύρω στις 6.
Το όνομα του... ας πούμε Μιχάλης. Όχι ότι έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα. Γύρω στα 60, ήρεμη φιγούρα, ευγενικός, αθόρυβος σαν παρατηρητής που βλέπει την ζωή να περνά από μπροστά του και να μην επεμβαίνει. Ίσως να έχασε την διάθεση του να επέμβει.
Κάθε μέρα έπαιρνε το ποτό του, "Ένα μπουκαλάκι νερό παρακαλώ" και κάπνιζε τρία-τέσσερα τσιγάρα. Στο τέλος με έναν σχεδόν αυτιστικό τρόπο, τακτοποιούσε τις γόπες του στο τασάκι, σε σχήματα που μόνο αυτός έβλεπε.
Σπάνια μιλούσε. Καμιά φορά μας έλεγε και κάποια ιστορία. Μάθαμε λοιπόν πως είναι μόνος του. Εντελώς μόνος, όχι επειδή το επέλεξε αλλά γιατί κάποιος άλλος με την "σοφία" του επέλεξε την ζωή του. Τα παιδιά του σκοτώθηκαν πριν περίπου ένα χρόνο. Αυτοκινητιστικό. Η γυναίκα του αυτοκτόνησε μη μπορώντας να αντέξει τον πόνο, από χρέος στην καλοσύνη του παντοδύναμου και του παντεπόπτη. Ο ίδιος σέρνονταν στην ζωή του, προσπαθώντας να βρεθεί ανάμεσα σε κόσμο. Βλέποντας τους ανθρώπους ξεχνούσε.... ένιωθε μια σταγόνα πιο ζωντανός. Δεν ενοχλούσε ποτέ, απλά ήταν εκεί, δανείζονταν λίγο από την ζωή μας. Όση μπορούσαμε και εμείς να του προσφέρουμε ανάμεσα στα προβλήματα και τις ανάγκες μας μας.
Το αφεντικό όμως μια μέρα είπε να του πουν να μην ξανάρθει. Δεν ταίριαζε ένας 60αρης στην εικόνα του μαγαζιού. Έρχονται και παιδιά εδώ. Σαν κάδρο που είναι πολύ κλασικό για ένα μοντέρνο χώρο. Με δυσκολία ο ένας σερβιτόρος, που του είχε περισσότερο θάρρος, του είπε να έρχεται μόνο το βράδυ αργά μετά τις 12 που δεν έχει μικρούς. Ο Μιχάλης απλά το δέχτηκε. Κάπνισε τα τσιγάρα του, τακτοποίησε τις γόπες του μια τελευταία φορά και έφυγε. Δεν τον ξαναείδαμε.
Μετά από μια εβδομάδα μάθαμε ότι αυτοκτόνησε και αυτός. Έπεσε από το μπαλκόνι του σπιτιού του. Ησύχασε ο καημένος.... Μας άφησε όμως κληρονομιά τις τύψεις μας. Δεν το ήθελε. Εμείς επιλέξαμε να τις κουβαλάμε.
Όσο τραγικό και μελό και αν ακούγεται η παραπάνω ιστορία είναι αληθινή.
Συνέβη σε κατάστημα αλυσίδας ίντερνετ καφέ στην Θεσσαλονίκη. Τον κο Μιχάλη δεν τον γνώρισα πολύ. Ζήτημα να τον είδα μια δυο φορές. Την ιστορία του την έμαθα μετά.
Γράφω γιατί αισθάνομαι βάρος που δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Αισθάνομαι τύψεις που κάτι τέτοιο θα διαγραφεί από τις μνήμες μας και μπορεί να συμβεί πολλές φορές ακόμα.
Γράφω γιατί σκέφτομαι και εγώ πως θα μπορούσα να κάνω ότι έκανε το αφεντικό του καταστήματος.
Ούτως ή άλλως δεν είμαι περισσότερο άνθρωπος ή λιγότερο ζώο από τους άλλους.
Το όνομα του... ας πούμε Μιχάλης. Όχι ότι έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα. Γύρω στα 60, ήρεμη φιγούρα, ευγενικός, αθόρυβος σαν παρατηρητής που βλέπει την ζωή να περνά από μπροστά του και να μην επεμβαίνει. Ίσως να έχασε την διάθεση του να επέμβει.
Κάθε μέρα έπαιρνε το ποτό του, "Ένα μπουκαλάκι νερό παρακαλώ" και κάπνιζε τρία-τέσσερα τσιγάρα. Στο τέλος με έναν σχεδόν αυτιστικό τρόπο, τακτοποιούσε τις γόπες του στο τασάκι, σε σχήματα που μόνο αυτός έβλεπε.
Σπάνια μιλούσε. Καμιά φορά μας έλεγε και κάποια ιστορία. Μάθαμε λοιπόν πως είναι μόνος του. Εντελώς μόνος, όχι επειδή το επέλεξε αλλά γιατί κάποιος άλλος με την "σοφία" του επέλεξε την ζωή του. Τα παιδιά του σκοτώθηκαν πριν περίπου ένα χρόνο. Αυτοκινητιστικό. Η γυναίκα του αυτοκτόνησε μη μπορώντας να αντέξει τον πόνο, από χρέος στην καλοσύνη του παντοδύναμου και του παντεπόπτη. Ο ίδιος σέρνονταν στην ζωή του, προσπαθώντας να βρεθεί ανάμεσα σε κόσμο. Βλέποντας τους ανθρώπους ξεχνούσε.... ένιωθε μια σταγόνα πιο ζωντανός. Δεν ενοχλούσε ποτέ, απλά ήταν εκεί, δανείζονταν λίγο από την ζωή μας. Όση μπορούσαμε και εμείς να του προσφέρουμε ανάμεσα στα προβλήματα και τις ανάγκες μας μας.
Το αφεντικό όμως μια μέρα είπε να του πουν να μην ξανάρθει. Δεν ταίριαζε ένας 60αρης στην εικόνα του μαγαζιού. Έρχονται και παιδιά εδώ. Σαν κάδρο που είναι πολύ κλασικό για ένα μοντέρνο χώρο. Με δυσκολία ο ένας σερβιτόρος, που του είχε περισσότερο θάρρος, του είπε να έρχεται μόνο το βράδυ αργά μετά τις 12 που δεν έχει μικρούς. Ο Μιχάλης απλά το δέχτηκε. Κάπνισε τα τσιγάρα του, τακτοποίησε τις γόπες του μια τελευταία φορά και έφυγε. Δεν τον ξαναείδαμε.
Μετά από μια εβδομάδα μάθαμε ότι αυτοκτόνησε και αυτός. Έπεσε από το μπαλκόνι του σπιτιού του. Ησύχασε ο καημένος.... Μας άφησε όμως κληρονομιά τις τύψεις μας. Δεν το ήθελε. Εμείς επιλέξαμε να τις κουβαλάμε.
Όσο τραγικό και μελό και αν ακούγεται η παραπάνω ιστορία είναι αληθινή.
Συνέβη σε κατάστημα αλυσίδας ίντερνετ καφέ στην Θεσσαλονίκη. Τον κο Μιχάλη δεν τον γνώρισα πολύ. Ζήτημα να τον είδα μια δυο φορές. Την ιστορία του την έμαθα μετά.
Γράφω γιατί αισθάνομαι βάρος που δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Αισθάνομαι τύψεις που κάτι τέτοιο θα διαγραφεί από τις μνήμες μας και μπορεί να συμβεί πολλές φορές ακόμα.
Γράφω γιατί σκέφτομαι και εγώ πως θα μπορούσα να κάνω ότι έκανε το αφεντικό του καταστήματος.
Ούτως ή άλλως δεν είμαι περισσότερο άνθρωπος ή λιγότερο ζώο από τους άλλους.
Δευτέρα 10 Μαρτίου 2008
Περι Συλλαλητηρίων
Προς όλους του αλαλάζοντες Ελληναράδες των συλλαλητηρίων για την Μακεδονία
Σε όλους αυτού που δεν πιστεύουν στην διπλωματία και θέλουν να πάρουν τα όπλα, το σταυρό ή την σημαία και να διώξουν τον οχτρό.
Σε όλους τους τρομαγμένους και τους τρομολάγνους που ούτως ή άλλως βλέπουν παντού εχθρούς και δοσίλογους
Σε όλους αυτούς που εμείς οι ήρεμοι και σκεπτόμενοι ήμαστε απλά φλώροι, αμερικανάκια, πουλημένοι και προδότες
Θα χρησιμοποιήσω μια παραγραφούλα του Αμος Οζ για απάντηση:
"Προδότης είναι αυτός που αλλάζει στα μάτια εκείνων που δεν μπορούν να αλλάξουν και δεν θέλουν να αλλάξουν, που μισούν την αλλαγή και δεν μπορούν να συλλάβουν την αλλαγή, με εξαίρεση ότι θέλουν να αλλάξουν όλους τους άλλους. Κατά μια έννοια, το να μην είναι κανείς φανατικός σημαίνει ότι είναι κατά κάποιον τρόπο προδότης."
Αμερικανιστί: "I rest my case"
Σε όλους αυτού που δεν πιστεύουν στην διπλωματία και θέλουν να πάρουν τα όπλα, το σταυρό ή την σημαία και να διώξουν τον οχτρό.
Σε όλους τους τρομαγμένους και τους τρομολάγνους που ούτως ή άλλως βλέπουν παντού εχθρούς και δοσίλογους
Σε όλους αυτούς που εμείς οι ήρεμοι και σκεπτόμενοι ήμαστε απλά φλώροι, αμερικανάκια, πουλημένοι και προδότες
Θα χρησιμοποιήσω μια παραγραφούλα του Αμος Οζ για απάντηση:
"Προδότης είναι αυτός που αλλάζει στα μάτια εκείνων που δεν μπορούν να αλλάξουν και δεν θέλουν να αλλάξουν, που μισούν την αλλαγή και δεν μπορούν να συλλάβουν την αλλαγή, με εξαίρεση ότι θέλουν να αλλάξουν όλους τους άλλους. Κατά μια έννοια, το να μην είναι κανείς φανατικός σημαίνει ότι είναι κατά κάποιον τρόπο προδότης."
Αμερικανιστί: "I rest my case"
Πικάσσο ο πορνογράφος
Κάθε μέρα και μια καινούρια είδηση που θα με τσατίσει. Την Παρασκευή (λίγο πριν την διακοπή ρεύματος) διάβασα το παρακάτω:
http://www.agelioforos.gr/archive/article.asp?date=3/7/2008&page=11.
Πάλι που κάποιος λόγω της θέσης του και μόνο προσπαθεί να επιβάλει τον ψευτοπουριτανισμό του, και την άγνοια του. Μάλιστα σε κάποια άλλη εφημεριδα (νομίζω στη Μακεδονία) διάβασα πως απέρριψε την συγκεκριμένη έκθεση με φράσεις τύπου:
"Και τι έγινε σαν είναι ο Πικάσσο..." κλπ.
ΥΣ 2: Ευτυχώς έγινε ανάκληση της απαγόρευσης μετά από αντίδραση των εκπαιδευτικών. Ο προβληματισμός όμως παραμένει.
http://www.agelioforos.gr/archive/article.asp?date=3/7/2008&page=11.
Πάλι που κάποιος λόγω της θέσης του και μόνο προσπαθεί να επιβάλει τον ψευτοπουριτανισμό του, και την άγνοια του. Μάλιστα σε κάποια άλλη εφημεριδα (νομίζω στη Μακεδονία) διάβασα πως απέρριψε την συγκεκριμένη έκθεση με φράσεις τύπου:
"Και τι έγινε σαν είναι ο Πικάσσο..." κλπ.
- Με ποια ειδικότητα ο συγκεκριμένος αποφασίζει για τα θέματα αυτά; Είναι ειδικός επί των εικαστικών θεμάτων και της ηθικής αξίας ή ηθικότητας αυτών. Οι φράσεις του το μόνο που δείχνουν είναι αμάθεια (απλά δεν θέλω να χρησιμοποιήσω σκληρότερη έκφραση)
- Τι θα πει άσεμνο; Απ' όσο ξέρω (γιατί θα επισκεφτώ την έκθεση αύριο) τα άσεμνα έργα είναι σε δικό τους χώρο στον οποίο δεν επιτρέπονταν η είσοδος στα σχολεία.
- Πάλι φαίνεται η αδυναμία να ενισχυθεί η εικαστική παιδεία στην χώρα μας. Μετά από τις νερομπογιές του δημοτικού δεν υπάρχει άλλο μάθημα καλλιτεχνικών. Αποτέλεσμα είναι να νομίζουμε ότι η τέχνη σταμάτησε στον Παρθενώνα και τους Κούρους και σε ένα μαθητή μου κατά τα άλλα αριστούχος που με ρώτησε ποιος ζωγράφισε την Τζιοκόντα (δεν υπερβάλλω). Φυσικά του απάντησα "Ο Παυλίδης".
- Θα πάρω το μέρος του κ. διευθυντή μόνο σε ένα σημείο. Είμαι σίγουρος πως η "εκδρομή" δεν θα είχε κανένα εκπαιδευτικό χαρακτήρα και θα γινόταν βόλτα για καφέ. Πως να έχει αφού για να καταλάβει κάποιος τι βλέπει και να δει πέρα από την εικόνα, πρέπει να εκπαιδευτεί. Πως όμως; Γιατί αν στο γυμνάσιο σου λένε για τέχνη δεν πάει το μυαλό σου και στο λύκειο τα κεφάλαια της ευρωπαϊκής τέχνης είναι εκτός ύλης και δεν εξετάζονται. Οπότε ίσως έτσι να κερδήθηκαν κάποιες ώρες μαθήματος. (Αστειεύομαι)
- Το γυμνό στην τέχνη δεν έχει σκοπό να ερεθίσει το σώμα, αλλά το μυαλό. Βέβαια το μυαλό θα πρέπει να ξέρει τι βλέπει για να ερεθιστεί. Οπότε με απολύτως σαρκικά κριτήρια κάποια συγκεκριμένα έργα είναι άσεμνα. Δεν λέω πως δεν υπάρχουν εξαιρέσεις στο παραπάνω. Αλλά ένα καλλιτεχνικά όμορφο γυμνό είναι άσπιλο και όχι πορνογραφία. Μήπως όμως να αρχίσουμε να συμπληρώνουμε με ρούχα τους γυμνούς πίνακες, όπως στον μεσαίωνα; (που οδεύουμε;)
- Ευχαριστώ επίσης τον κ.Διευθυντή για την διαφήμιση της έκθεσης. Περισσότερος κόσμος θα την επισκεφτεί τώρα και ίσως περισσότεροι μαθητές.
- Η απέχθεια προς το γυμνό και ο φόβος για την ερωτική πράξη είναι κατάλοιπα της χριστιανικής θρησκεία που μας επιβλήθηκαν. Αν και γενικά είναι μεγάλη συζήτηση το συγκεκριμένο θέμα, ευτυχώς υπήρχαν και εποχές που το απολύτως φυσιολογικό δεν τρόμαζε. Όσο ζω ελπίζω.
ΥΣ 2: Ευτυχώς έγινε ανάκληση της απαγόρευσης μετά από αντίδραση των εκπαιδευτικών. Ο προβληματισμός όμως παραμένει.
Σάββατο 21 Ιουλίου 2007
Καθηγητές - Εργάτες - Αναρχικοί
Έχω περίπου δύο βδομάδες που έπιασα δουλεία σε ένα "ιδιαίτερο" φροντιστήριο. Αυτοαποκαλείται ηλεκτρονικό φροντιστήριο γιατί στηρίζεται στην διδασκαλία μέσω cd-rom.
Η δουλειά μου είναι να ηχογραφώ τα μαθήματα και συγχρόνως θα διορθώνω των κυκεώνα λαθών απ' τα γραπτά που στέλνουν οι εξωτερικοί συνεργάτες. Θα την κάνω για 2 μήνες, αν αντέξω και μετά θα επιστρέψω στις υποχρεώσεις του μεταπτυχιακού
Κάτι όμως δεν πάει καλά στην όλη κατάσταση. Δεν αισθάνομαι καθηγητής, αλλά εργάτης σε εργοστάσιο (χωρίς παρεξήγηση). Ενώ η αγγελία έγραφε ότι ζητούνται καθηγητές φυσικής μαθηματικών και χημεία για εργασία ενώ στην ουσία ζητούνται επαγγελματίες εκφωνητές.
Η δουλειά γίνεται κάτω από περιβάλλον πίεσης και εκνευρισμού. Συνέχεια παράπονα για το πόσο γρήγορα προχωράει η εργασία, για το πόση ώρα έκανες διάλειμμα και διάφορα άλλα τραγελαφικά.
Δεν λέω πως δεν έχω κάποιο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση γιατί και εγώ τους προκαλώ, καθυστερώντας μερικά λεπτάκια, κάνοντας κανε διαλειμματάκι παραπάνω κλπ. Είναι να μην μ' εκνευρίσεις >:-)
Όμως εν τέλει, είμαστε καθηγητές και άνθρωποι, όχι μηχανές.
Πιστεύω πως δεν είναι σωστός αυτός ο τρόπος εργασίας. Σαν "καθηγητές" υποτίθεται πως εμείς θα κρίνουμε πότε θα είναι έτοιμα τα κείμενα, με υπευθυνότητα και συνέπεια και όχι οι πωλητές. Το περίεργο είναι πως όταν το εξηγώ, οι περισσότεροι "συνάδελφοι" διαφωνούν μαζί μου. Η κλασική και αρκετά αναμενόμενη απάντηση είναι: "Έτσι δουλεύει το σύστημα. Εσύ θα προσαρμοστείς σ' αυτό όχι αυτό σε 'σένα".
Το θέμα είναι πως ξέρω πως έχουν δίκαιο. Δεν θα αλλάξω το σύστημα. Απλά δεν θα το υπηρετήσω. Θα κάνω την δουλεία μου με τον ρυθμό μου και θα φύγω. Αν το καθυστερήσω αρκετά ίσως και να το αλλάξω.
Καλή είναι η δουλειά και αναγκαία αλλά να γίνεται αξιοπρεπώς και όχι δουλοπρεπώς.
Η δουλειά μου είναι να ηχογραφώ τα μαθήματα και συγχρόνως θα διορθώνω των κυκεώνα λαθών απ' τα γραπτά που στέλνουν οι εξωτερικοί συνεργάτες. Θα την κάνω για 2 μήνες, αν αντέξω και μετά θα επιστρέψω στις υποχρεώσεις του μεταπτυχιακού
Κάτι όμως δεν πάει καλά στην όλη κατάσταση. Δεν αισθάνομαι καθηγητής, αλλά εργάτης σε εργοστάσιο (χωρίς παρεξήγηση). Ενώ η αγγελία έγραφε ότι ζητούνται καθηγητές φυσικής μαθηματικών και χημεία για εργασία ενώ στην ουσία ζητούνται επαγγελματίες εκφωνητές.
Η δουλειά γίνεται κάτω από περιβάλλον πίεσης και εκνευρισμού. Συνέχεια παράπονα για το πόσο γρήγορα προχωράει η εργασία, για το πόση ώρα έκανες διάλειμμα και διάφορα άλλα τραγελαφικά.
Δεν λέω πως δεν έχω κάποιο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση γιατί και εγώ τους προκαλώ, καθυστερώντας μερικά λεπτάκια, κάνοντας κανε διαλειμματάκι παραπάνω κλπ. Είναι να μην μ' εκνευρίσεις >:-)
Όμως εν τέλει, είμαστε καθηγητές και άνθρωποι, όχι μηχανές.
Πιστεύω πως δεν είναι σωστός αυτός ο τρόπος εργασίας. Σαν "καθηγητές" υποτίθεται πως εμείς θα κρίνουμε πότε θα είναι έτοιμα τα κείμενα, με υπευθυνότητα και συνέπεια και όχι οι πωλητές. Το περίεργο είναι πως όταν το εξηγώ, οι περισσότεροι "συνάδελφοι" διαφωνούν μαζί μου. Η κλασική και αρκετά αναμενόμενη απάντηση είναι: "Έτσι δουλεύει το σύστημα. Εσύ θα προσαρμοστείς σ' αυτό όχι αυτό σε 'σένα".
Το θέμα είναι πως ξέρω πως έχουν δίκαιο. Δεν θα αλλάξω το σύστημα. Απλά δεν θα το υπηρετήσω. Θα κάνω την δουλεία μου με τον ρυθμό μου και θα φύγω. Αν το καθυστερήσω αρκετά ίσως και να το αλλάξω.
Καλή είναι η δουλειά και αναγκαία αλλά να γίνεται αξιοπρεπώς και όχι δουλοπρεπώς.
Παρασκευή 6 Ιουλίου 2007
Αμαλία Καλυβίνου μετά 1 μήνα.
Δεν έχω γράψει κάτι για λίγο καιρό. Ο λόγος είναι ότι είχα πολύ διάβασμα για το μεταπτυχιακό αλλά και για ένα άλλο θέμα που με απασχόλησε. Το blog της Αμαλίας Καλυβίνου.
Όντας νέος στον χώρο των ελληνικών blogs δεν ήξερα για την Αμαλία. Δεν είχα διαβάσει τα ποστ της τον καιρό που τα έγραφε. Το όνομα της όμως, δεξιά και αριστερά άρχισε να προκύπτει. Λίγο το άρθρο του Νίκου Δήμου, λίγο το γράμμα του πιτσιρίκου λίγο σε κάτι κυριακάτικα περιοδικά, συνάντησα την περίπτωση της κοπέλας.
Μετά από όλο αυτό το διάβασμα των post και τις ίδιας αλλά και πολλών άλλων μου μένει μια περίεργη αίσθηση για την κατάσταση και το πως θα εξελιχθεί.
Ξαφνικά η κοινότητα σύσσωμη ξύπνησε. Απέκτησε ζωή και είχε κάτι που συνέβαινε μέσα της για να γράψει. Τα αισθήματα μικτά. Οργή για τους γιατρούς, αγάπη για την Αμαλία, επινίκιες ανακοινώσεις και διθύραμβοι ("ακουστήκαμε και έχουμε δύναμη"), ρομαντισμός.
Σε απλά μαθηματικά όμως. Τι έγινε τελικά και τι πρέπει να μείνει;
Τι έγινε
Ακόμα μια νέα κοπέλα δυστυχώς δεν τα κατάφερε και μας αποχαιρέτησε. Άφησε όμως, μια κληρονομιά κειμένων, που ας ελπίσουμε δεν θα περάσουν στα αζήτητα του blogspot.
Έχουμε πλέον, μια σοβαρή, γραπτή απόδειξη ότι αρκετοί γιατροί είναι "αλμπάνηδες". Θεωρούν τον εαυτό τους δημόσιο υπάλληλο και ξεχνούν ότι παίζουν με την ζωή κάποιον.
Δεν τιμωρήθηκε κανείς.
Η κοινότητα αντέδρασε και έγραψε. Έγραψε με αγάπη, ενθουσιασμό. Δυστυχώς όμως όλα αυτά ξεθυμαίνουν. Πολλοί θα την ξεχάσουν. Ελάχιστοι θα κρατήσουν τα τελευταία της λόγια "Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας..." και στην ανάγκη τους θα δώσουν φακελάκι.
Δυστυχώς είναι φυσιολογικό.
Τι πρέπει να μείνει
Πρέπει να μείνει ότι μια κοπέλα υπέφερε αδικαιολόγητα. Για να ακουστεί η φωνή της δεν ξευτιλίστηκε στα πρωινάδικα αλλά έγραψε με την ψυχή της. Κάποιοι το διάβασαν και διαδόθηκε.
Πρέπει να μείνει ότι ήταν η πρωτοπόρος.
Πρέπει να μείνει ότι κάποιοι που βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης δεν κάνουν καλά την δουλειά τους. Εμείς μπορούμε απλά να προσέχουμε γι' αυτούς και να ευχόμαστε να μην πέσουμε στα χέρια τους.
Πρέπει να μείνει ότι κανείς δεν τιμωρήθηκε. Γιατί η κλίκα και το σύστημα ανακύκλωσε την περίπτωση της και την καταχώρησε στο αρχείο.
Πρέπει να μείνει ότι δεν ξεχνάμε, ότι έχουμε ένα βήμα και ότι μπορούμε αν θέλουμε να μιλήσουμε για αυτά που μας απασχολούν. Με σοβαρότητα και υπευθυνότητα ώστε να ακουστεί το μήνυμα μας όσο το δυνατόν περισσότερο.
Πρέπει να διαδόσουμε το μύνημα της, σε όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούμε. Να μάθουν ότι η γενιά του Internet και των 700€ προβληματίζεται και υποφέρει, ζει και συμπάσχει δεν είναι αποχαυνωμένη μπροστά απ' την οθόνη.
Πρέπει να αποκτήσει όγκο η ύπαρξη μας ώστε να υπολογίζεται.
Πρέπει να θυμόμαστε
ΥΣ:
Σε ευχαριστούμε Αμαλία γιατί ήσουν ειλικρινής και συνεπής.
Σε ευχαριστούμε γιατί μας έδειξε πως μπορείς να διαμαρτυρηθείς χωρίς να ξευτιλίζεσαι.
Σε ευχαριστούμε γιατί μας συγκίνησες και κατέστρεψες την ησυχία μας.
Δυστυχώς δεν είσαι μόνη και πολλοί δεν θα ακουστούν.
Ας αρχίσουν όμως, να φωνάζουν περισσότεροι.
Όντας νέος στον χώρο των ελληνικών blogs δεν ήξερα για την Αμαλία. Δεν είχα διαβάσει τα ποστ της τον καιρό που τα έγραφε. Το όνομα της όμως, δεξιά και αριστερά άρχισε να προκύπτει. Λίγο το άρθρο του Νίκου Δήμου, λίγο το γράμμα του πιτσιρίκου λίγο σε κάτι κυριακάτικα περιοδικά, συνάντησα την περίπτωση της κοπέλας.
Μετά από όλο αυτό το διάβασμα των post και τις ίδιας αλλά και πολλών άλλων μου μένει μια περίεργη αίσθηση για την κατάσταση και το πως θα εξελιχθεί.
Ξαφνικά η κοινότητα σύσσωμη ξύπνησε. Απέκτησε ζωή και είχε κάτι που συνέβαινε μέσα της για να γράψει. Τα αισθήματα μικτά. Οργή για τους γιατρούς, αγάπη για την Αμαλία, επινίκιες ανακοινώσεις και διθύραμβοι ("ακουστήκαμε και έχουμε δύναμη"), ρομαντισμός.
Σε απλά μαθηματικά όμως. Τι έγινε τελικά και τι πρέπει να μείνει;
Τι έγινε
Ακόμα μια νέα κοπέλα δυστυχώς δεν τα κατάφερε και μας αποχαιρέτησε. Άφησε όμως, μια κληρονομιά κειμένων, που ας ελπίσουμε δεν θα περάσουν στα αζήτητα του blogspot.
Έχουμε πλέον, μια σοβαρή, γραπτή απόδειξη ότι αρκετοί γιατροί είναι "αλμπάνηδες". Θεωρούν τον εαυτό τους δημόσιο υπάλληλο και ξεχνούν ότι παίζουν με την ζωή κάποιον.
Δεν τιμωρήθηκε κανείς.
Η κοινότητα αντέδρασε και έγραψε. Έγραψε με αγάπη, ενθουσιασμό. Δυστυχώς όμως όλα αυτά ξεθυμαίνουν. Πολλοί θα την ξεχάσουν. Ελάχιστοι θα κρατήσουν τα τελευταία της λόγια "Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας..." και στην ανάγκη τους θα δώσουν φακελάκι.
Δυστυχώς είναι φυσιολογικό.
Τι πρέπει να μείνει
Πρέπει να μείνει ότι μια κοπέλα υπέφερε αδικαιολόγητα. Για να ακουστεί η φωνή της δεν ξευτιλίστηκε στα πρωινάδικα αλλά έγραψε με την ψυχή της. Κάποιοι το διάβασαν και διαδόθηκε.
Πρέπει να μείνει ότι ήταν η πρωτοπόρος.
Πρέπει να μείνει ότι κάποιοι που βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης δεν κάνουν καλά την δουλειά τους. Εμείς μπορούμε απλά να προσέχουμε γι' αυτούς και να ευχόμαστε να μην πέσουμε στα χέρια τους.
Πρέπει να μείνει ότι κανείς δεν τιμωρήθηκε. Γιατί η κλίκα και το σύστημα ανακύκλωσε την περίπτωση της και την καταχώρησε στο αρχείο.
Πρέπει να μείνει ότι δεν ξεχνάμε, ότι έχουμε ένα βήμα και ότι μπορούμε αν θέλουμε να μιλήσουμε για αυτά που μας απασχολούν. Με σοβαρότητα και υπευθυνότητα ώστε να ακουστεί το μήνυμα μας όσο το δυνατόν περισσότερο.
Πρέπει να διαδόσουμε το μύνημα της, σε όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούμε. Να μάθουν ότι η γενιά του Internet και των 700€ προβληματίζεται και υποφέρει, ζει και συμπάσχει δεν είναι αποχαυνωμένη μπροστά απ' την οθόνη.
Πρέπει να αποκτήσει όγκο η ύπαρξη μας ώστε να υπολογίζεται.
Πρέπει να θυμόμαστε
ΥΣ:
Σε ευχαριστούμε Αμαλία γιατί ήσουν ειλικρινής και συνεπής.
Σε ευχαριστούμε γιατί μας έδειξε πως μπορείς να διαμαρτυρηθείς χωρίς να ξευτιλίζεσαι.
Σε ευχαριστούμε γιατί μας συγκίνησες και κατέστρεψες την ησυχία μας.
Δυστυχώς δεν είσαι μόνη και πολλοί δεν θα ακουστούν.
Ας αρχίσουν όμως, να φωνάζουν περισσότεροι.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
