Ώρα για λίγη ποιήση (και ξαράχνιασμα)

Ευχαριστώ την Meniek που με θυμήθηκε αν και εγω έχω καταφέρει να λάμψω δια της απουσίας μου.
Θα συμμετέχω με μια σειρά από χαικού, γραμμένα από τον Γιώργο Σεφέρη, που δημοσιεύτηκαν στο "τετράδιο γυμνασμάτων". Είναι επιλογή, αυτών που με συγκίνησαν περισσότερο κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα.
Εγκυκλοπαιδικά, τα χαικού είναι γιαπωνέζικα ποιήματα μικρά σε μέγεθος, που εξυμνούν την αμεσότητα της ζωής.Αν ένα ποιήμα είναι σαν μια ταινία μικρού μήκους (ή και μεγαλύτερου), το χαικού είναι στιγμιότυπο.
Η φόρμα γραφής είναι 17 συλλαβές, χωρισμένες σε τρεις γραμμές, 5 η πρώτη, 7 η δεύτερη και 5 η τρίτη. Αν και αυτό γίνεται πιο εύκολα στα ιαπωνικά, δεν είναι αδύνατο σε αλλές γλώσσες.
Όπως και κάθε μορφή ιαπωνικής τέχνης έχει βάσεις στον βουδισμό Ζεν γι' αυτό και η λιτότητα σε λέξεις, όχι όμως σε νόημα. Το κάθε ποιήμα μπορεί να αποτελέσει μια στιγμή φώτισης σε αυτό που το διαβάζει.

Ας απολαύσουμε:

Στάξε στη λίμνη
μόνο μια στάλα κρασί
και σβήνει ο ήλιος.

Στον κάμπο ουτ' ένα
τετράφυλλο τριφύλλι
ποιός φταίει απ' τους τρείς;

Άδειες καρέκλες
τ' αγάλματα γυρίσαν
στ' άλλο μουσείο

Νά 'ναι η φωνή
πεθαμένων φίλων μας
ή φωνογράφος;

Τα δάχτυλά της
στο θαλασσί μαντίλι
κοίτα: κοράλλια

Φόρεσα πάλι
τη φυλλωσιά του δέντρου
κι εσύ βελάζεις.

Νυχτα, ο αγέρας
ο χωρισμός απλώνει
και κυματίζει.

Που να μαζεύεις
τα χίλια κομματάκια
του κάθε ανθρώπου.

Τούτη η κολόνα
έχει μια τρύπα, βλέπεις
την Περσεφόνη;

Γράφεις
το μελάνι λιγόστεψε
η θάλασσα πληθαίνει.

7 λόγια για το I am Legend (Ζωντανός Θρύλος)

1. Με ενόχλησε αφάνταστα η προσπάθεια του σκηνοθέτη να πλησιάσει το βιβλίο. Εκατό σελίδες με περιγραφές του ήρωα μόνο του σε ένα προάστιο, λειτουργούν ωραία σε ένα βιβλίο. Σαραντα-πέντε λεπτά σε μια ταινία, με σποραδικά ξεσπάσματα, η απόλυτη βαρεμάρα.
2. Ενοχλήθηκα απίστευτα με την θρησκευτικότητα της ταινίας. Αναφορές στα "Θεϊκά Σημάδια", την "Ελεύθερη Βούληση" και πλήθος άλλων αναφορών είναι κατάντια για την μεταφορά ενός βιβλίου που θα μπορούσε να είναι και βλάσφημο.(όσοι το διάβασαν ξέρουν τι εννοώ)
3. Ερώτηση: Ο μόνος άνθρωπος με ανοσία στην ασθένεια, που ζει στην Νέα Υόρκη, τυχαίνει να είναι μοριακός βιολόγος (ή κάτι συναφές) και ο μόνος που μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα. Κινηματογραφική αδεία, ή κινηματογραφική βλακεία;
4. Σε μερικές στιγμές η φωτογραφία και η σκηνοθεσία είναι αρκετά καλή. Μερικά πλάνα αξίζει να τα ξαναδούμε. Τίποτα παραπάνω όμως.
   
5. Σε στιγμές που θα έπρεπε να υπάρχει σιωπή υπήρχε ηλίθιος διάλογος με ένα γερμανικό ποιμενικό Καημένο σκυλάκι :(
6. Δεν ξέρω αν ήταν ιδέα μου αλλά οι αναφορές στους βρικόλακες σε αντιπαράθεση με τον υπεραμερικάνο Will Smith, παραπέμπουν σε αναφορές συντηρητικών Αμερικάνων στον αμερικάνικο τρόπο ζωής σε αντιπαράθεση με τους "βλάσφημους" ξένους (ισλαμιστές;)
7. Το μόνο που σώζει την ταινία είναι η εξαιρετική ερμηνεία του Will Smith, αποδεικνύοντας την ικανότητα να παίζει εξαιρετικά, σε όλες τις ταινίες. Ένα χελιδόνι όμως δεν φέρνει την άνοιξη.
   

Βαθμός:2/5(επιοικώς)

7 λόγια για το Persepolis

1. Ίσως μια από τις πιο συγκινητικές και όμορφες ταινίες που έχω δει.
2. Ήταν καιρός για λίγο φρέσκο αέρα και μια έξυπνη ταινία γιατί έπηξε το μυαλό μας με τα αμερικανοφάντασυ.
3. Σίγουρα μια από τις καλύτερες ταινίες του 2007-2008.
4. Ίσως λίγο να ξενίζει με την εμμονή της στην δικαιοσύνη, τα ιδανικά και τον κομμουνισμό. Όμως καταφέρνει να δημιουργήσει δυνατούς χαρακτήρες που νιώθεις να αναπνέουν.
   
5. Είμαι σίγουρος (χωρίς να την μειώνω την συγγραφέα) πως πολλά γεγονότα τα υπερδραματοποιεί. Όμως πιστεύω πως αποτελεί μια καλή περιγραφή για τον άγνωστο κόσμο του Ιράν
   
6. Ευκαιρία να διαβαστεί και ένα από τα καλύτερα κόμικ τις τελευταίας δεκαετίας και άξιος διάδοχος της Γαλλικής Σχολής (Uderzo, Goscinny, Hergé).
   
7. Η μεταφορά από το κόμικ είναι άκρως πετυχιμένη και καταφέρνει να συνοψίσει και τα τέσσερα τεύχη σε μια εξαιρετική ταινία. Ευτυχώς γιατί το "300" έδωσε κακό όνομα στις ταινίες που προέρχονται από κόμικ

Βαθμός:4/5

Μήπως είμαι EMO;

Μέχρι τώρα:

1. Ψάχνω τον Nemo
2. Βλέπω πάντα Θέμο
3. Δεν ακουω Αντώνη Ρέμο
4. Το πρωί πίνω HEMO
5. και καφέ Κολόμπια Σουπρέμο
   
6. Κρατάω για τα τα πάντα MEMO
7. Απ' το κρύο τρέμω.

Δεν έχω φράντζα. Μήπως όμως είμαι EMO;

Μήπως βρήκα αποδείξεις;

Πάντα είχα ένα πρόβλημα με όλους αυτούς που πιστεύαν φανατικά ότι υπήρχαν εξωγήινοι.

Δεν απορρίπτω την ιδέα, αλλά σαν πρόβλημα παραμένει ανοικτό.

Μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είχα με όσους πίστευαν ότι ο Ιησούς ήταν εξωγήινος.

Και πάλι όχι γιατί το βρίσκω βλάσφημο, αλλά αυτό το κράμα θεολογίας και ψευδοεπιστήμης για μένα είναι δείγμα απόλυτης βλακείας.

Ερώτηση: Αν ο Ιησούς ήταν εξωγήινος δεν θα έμοιαζε κάπως έτσι;



Ώσπου μια μέρα είδα αυτό:



Όσο και να πεις μια ομοιότητα υπάρχει (στα μάτια).
Μήπως πρέπει να το ξανασκεφτώ; Λέω μήπως;

Καθηγητές - Εργάτες - Αναρχικοί

Έχω περίπου δύο βδομάδες που έπιασα δουλεία σε ένα "ιδιαίτερο" φροντιστήριο. Αυτοαποκαλείται ηλεκτρονικό φροντιστήριο γιατί στηρίζεται στην διδασκαλία μέσω cd-rom.
Η δουλειά μου είναι να ηχογραφώ τα μαθήματα και συγχρόνως θα διορθώνω των κυκεώνα λαθών απ' τα γραπτά που στέλνουν οι εξωτερικοί συνεργάτες. Θα την κάνω για 2 μήνες, αν αντέξω και μετά θα επιστρέψω στις υποχρεώσεις του μεταπτυχιακού
Κάτι όμως δεν πάει καλά στην όλη κατάσταση. Δεν αισθάνομαι καθηγητής, αλλά εργάτης σε εργοστάσιο (χωρίς παρεξήγηση). Ενώ η αγγελία έγραφε ότι ζητούνται καθηγητές φυσικής μαθηματικών και χημεία για εργασία ενώ στην ουσία ζητούνται επαγγελματίες εκφωνητές.
Η δουλειά γίνεται κάτω από περιβάλλον πίεσης και εκνευρισμού. Συνέχεια παράπονα για το πόσο γρήγορα προχωράει η εργασία, για το πόση ώρα έκανες διάλειμμα και διάφορα άλλα τραγελαφικά.
Δεν λέω πως δεν έχω κάποιο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση γιατί και εγώ τους προκαλώ, καθυστερώντας μερικά λεπτάκια, κάνοντας κανε διαλειμματάκι παραπάνω κλπ. Είναι να μην μ' εκνευρίσεις >:-)
Όμως εν τέλει, είμαστε καθηγητές και άνθρωποι, όχι μηχανές.
Πιστεύω πως δεν είναι σωστός αυτός ο τρόπος εργασίας. Σαν "καθηγητές" υποτίθεται πως εμείς θα κρίνουμε πότε θα είναι έτοιμα τα κείμενα, με υπευθυνότητα και συνέπεια και όχι οι πωλητές. Το περίεργο είναι πως όταν το εξηγώ, οι περισσότεροι "συνάδελφοι" διαφωνούν μαζί μου. Η κλασική και αρκετά αναμενόμενη απάντηση είναι: "Έτσι δουλεύει το σύστημα. Εσύ θα προσαρμοστείς σ' αυτό όχι αυτό σε 'σένα".
Το θέμα είναι πως ξέρω πως έχουν δίκαιο. Δεν θα αλλάξω το σύστημα. Απλά δεν θα το υπηρετήσω. Θα κάνω την δουλεία μου με τον ρυθμό μου και θα φύγω. Αν το καθυστερήσω αρκετά ίσως και να το αλλάξω.
Καλή είναι η δουλειά και αναγκαία αλλά να γίνεται αξιοπρεπώς και όχι δουλοπρεπώς.

Jan Garbarek στην Θεσσαλονίκη (μετά την συναυλία)

Κάθε καλοκαίρι αποφασίζω ότι θα δω μια καλή (με την κυριολεκτική έννοια) συναυλία, όσο και αν μου κοστίσει. Φέτος, ο κλήρος έπεσε στο Jan Garbarek Group. Για την διευκόλυνση της ανάγνωσης χωρίζω το άρθρο αυτό, 2 μέρη.

Μέρος 1: Η Γκρίνια
Νομίζω ότι στο τέλος θα μου βγει το όνομα αλλά πείτε αν έχω δίκιο ή όχι.

Αυτή είναι μια φωτογραφία του θεάτρου γης 20 λεπτά πριν ξεκινήσει η συναυλία. Όταν ξεκίνησε απλά γέμισαν τα πλαϊνά διαζώματα. Σύνολο περίπου 500 άτομα. Σίγουρα αρκετοί βρέθηκαν τυχαία στο θέατρο.

Δηλαδή μόνο τόσοι είμαστε που μας αρέσει η καλή μουσική;


Μέρος 2: Η Μουσική

Γύρω στις 9:50 ανεβαίνει στην σκηνή ο διοργανωτής της συναυλίας. Μας συστήνεται και αρχίζει ένα προσωπικό απολογισμό για την ζωή του στην Γερμανία σαν μετανάστης. Ευτυχώς ήταν αρκετά σύντομος. Στην συνέχεια μας ανακοινώνει ότι ο Weber (μπάσο) δεν θα είναι μαζί μας απόψε, γιατί έχει πάθει εγκεφαλικό και νοσηλεύεται στην Γερμανία. Αντικαταστάτης του θα είναι ο Βραζιλιάνικης καταγωγής Yuri Daniel.


Σε μερικά λεπτά ανεβαίνουν πάνω στην σκηνή οι Garbarek, Daniel, Katche και Bruninghaus.

Η μαγεία ξεκινάει.

Κράτησε για περίπου 2 ώρες παρακάτι. Μια μίξη από μπαλάντες, σιγανά κομμάτια. Πάνω που χαλαρώναμε έρχονταν ένας μουσικός δυναμίτης από σόλο και αυτοσχεδιασμούς, ένα χαστούκι που σε ζάλιζε και δεν μπορούσες να σταματήσεις να χτυπάς με τα πόδια σου τον ρυθμό.

Ήδη από το δεύτερο κομμάτι τους μας έδειξαν τις διαθέσεις που είχαν για τη βραδιά.

Η συναυλία είχε την εξής μορφή: Έπαιζαν όλοι μαζί κάποια κομμάτια, σταματούσαν οι τρεις, και έκανε ένα σόλο, ο τέταρτος. Η σειρά με την οποία έπαιξαν ήταν: Πρώτος ο Daniel στο μπάσο, μετά ο Bruninghaus με ένα εκπληκτικό σόλο στο πιάνο, όπου εναλλάσσονταν συνέχεια γρήγοροι και αργοί ρυθμοί.

Τελευταίος έκανε σόλο ο Katche στα drums. Ό άνθρωπος απογειώθηκε και μαζί του και εμείς. Εξέπεμπε τόση ενέργεια που ήταν αδύνατον να σταματήσεις να τον χαζεύεις. Τα χέρια του χάνονταν σε ασύγχρονους ρυθμούς που εναλλάσσονταν με κλασικά διαστήματα, με φοβερή ταχύτητα. Το κοινό δεν σταμάτησε να χειροκροτεί όση ώρα έπαιζε. Λίγο πριν τελειώσει, βγήκε στην σκηνή και ο Garbarek με ένα είδος φλάουτου και τον συνόδεψε. Έπαιξαν άλλα τρία κομμάτια, ένα κομμάτι ακόμα στο encore, μας ευχαρίστησαν και έφυγαν. Έτσι απλά και σοβαρά.


Σε ολόκληρη την συναυλία έβλεπες τέσσερις καλλιτέχνες να ζουν και να χαίρονται αυτό που κάνουν, ίσως και περισσότερο από εμάς. Συνομιλούσαν με τα όργανα τους, σε ένα διάλογο που απολαμβάνεις και κερδίζεις απ' αυτόν.

Δυστυχώς τελείωσε και αυτό.

Αισθάνομαι γεμάτος για φέτος το καλοκαίρι.

Για να δούμε ποια θα είναι η επόμενη συναυλία.